Στο μώλο

Το φεγγάρι ξεγλυστράει από τα μεγάλα σου μάτια
ενώ το πρόσωπό σου χάνεται στο μαύρο σκιαχτικό
ελευθερώνοντας σφαίρες αέρα
να κρατήσουν συντροφιά στα σαράκια που γλεντάνε
και στα δάκρυα που τρέχουν να σε βρουν

Piss of(f) mind

Κατουράω στις φλόγες του μυαλού μου
να σβήσω μαύρες, μελαγχολικές εικόνες
που τόσο ταιριάζουν με τον μουντό ουρανό
Έχει κρύο αλλά φοράω πουλόβερ
και στη βροχή, η ομπρέλα είναι περιττή
Κοιτάω ψηλά, με βγαλμένη τη γλώσσα
αφήνοντας τη γη με ταχύτητα φωτός

Τελευταία σταγόνα

Ελεύθερος από τα σύννεφα
ο ήλιος προλαβαίνει να χαμογελάσει
στην τελευταία σταγόνα βροχής
Κι όπως την κοιτάς
ζωηρή να χορεύει αργά
θέλεις να γίνεις μικρός
να τρέξεις να προλάβεις
να βουτήξεις μέσα της
πριν γίνει ένα με τη λάσπη
Ανέβα σταγόνα πίσω στο σύννεφο
και πέσε πάνω σε λουλούδι.

Μνήμες

     Ιδρωμένος, χλωμός και τρέμοντας από το φόβο. Με το κεφάλι του ακουμπισμένο στο παράθυρο του τρένου, κοιτούσε έξω χωρίς να βλέπει. Το μυαλό του πλημμυρισμένο από εικόνες και η καρδιά του από συναισθήματα, που πηγάζανε από τις μνήμες που ξύπνησε η ερώτηση...
     "Πώς, σκατά, ήρθαν έτσι τα πράγματα;"
     Βλαστημούσε την ώρα και τη στιγμή που κατέβηκε στο πάρκο, πριν κάνα μήνα, για ανεφοδιασμό. Τη νύχτα που τη γνώρισε. Όταν έφευγε το delivery boy, πίσω από το άγαλμα μιας τυφλής γυναίκας είδε μια φιγούρα και πήγε να κοιτάξει. Ωραία γκόμενα, στυλάτη, αλλά σε μαύρα χάλια από τη στέρηση. Την πλησίασε. Πριν καν προλάβει να μιλήσει, τον είχε πιάσει από το πουκάμισο και του ζητούσε μια ψιλή. Να της φύγουν οι πόνοι. Τα ίδια που λένε όλα τα πρεζάκια που έχουν ξεμείνει. Πάνω του είχε αρκετή ντόπα για να φτιαχτεί ολόκληρος λόχος. Ήταν το μηνιαίο πάρτυ άλλωστε και είχε εφοδιαστεί κατάλληλα. Άσχετο αν δεν πάτησε το πόδι του εκεί τη συγκεκριμένη νύχτα. Είδε την ευκαιρία προς εκμετάλλευση. Το φίνο γκομενάκι να του ζητάει ντρόγκια, ο ίδιος να μην έχει σκοράρει εδώ και πόσο καιρό, άρα μια πρόταση αρκούσε...
     "Είσαι για το καλύτερο εικοσιτετράωρο της ζωής σου;"
     Τελικά τα εικοσιτετράωρα γίνανε πολλά, περνούσε καλά μαζί της, εκείνη έβαζε το σώμα της, αυτός τις ουσίες. Τότε, έτσι το σκεφτόταν. Εκείνη και η τύχη τα βλέπανε διαφορετικά τα πράγματα. Είχε δεθεί μαζί του, ο λόγος άγνωστος ακόμα και στην ίδια. Αλλά δεν του το είπε ποτέ.
     Τουλάχιστον, μέχρι αυτή τη ρημάδα μέρα που ευχόταν να μην ξημέρωνε ποτέ. Τη μέρα που αποφάσισε να πάει να τη βρει στο σπίτι της, γιατί είχε να δώσει σημείο ζωής εδώ και μια βδομάδα, από τη τελευταία φορά που έφυγε από το σπίτι του. Πάντα πήγαινε εκείνη σπίτι του. Του άνοιξε χωρίς να πει λέξη. Καθίσανε στον καναπέ. Δεν είχε ανοίξει ακόμα το στόμα της, παρά μόνο κοιτούσε αμήχανα και νευρικά το πάτωμα. Αποφάσισε να σπάσει εκείνος τη σιωπή.
     -Τι έγινε ρε μωρό; Που έχεις χαθεί;
     -Είμαι έγκυος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να στο πω. Το σκέφτομαι από τη μέρα που το έμαθα και δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος. Είμαι έγκυος. Και θα το κρατήσω. Θα καθαρίσω κι από τα ναρκωτικά. Κανόνισα και με το κέντρο απεξάρτησης, αύριο μπαίνω. Ήθελα να στο πω...
     Και μετά θολούρα. Σκόρπιες εικόνες. Εκείνη στο πάτωμα. Εκείνος από πάνω της να την κλωτσάει. Δόντια να πετάγονται στα πλακάκια. Το περίστροφο στο χέρι του με ματωμένη τη λαβή του. Εκείνη μέσα από το σκόπευτρο.
     Γούρλωσε τα μάτια του...
     "Πυροβόλησα; Δεν πυροβόλησα. Πυροβόλησα;"

Ατύχημα

     "...και μια είδηση που μόλις έφτασε. Ένα τροχαίο ατύχημα στο κέντρο της πόλης, με θύμα μια νεαρή γυναίκα. Συνδεόμαστε με την αίθουσα σύνταξης, για περισσότερες λεπτομέρειες."
     
     "Καλησπέρα σας, πριν από περίπου μία ώρα ένα τροχαίο ατύχημα, ήταν η αιτία της διακοπής της κυκλοφορίας. Σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, μια νεαρή γυναίκα, στην προσπάθειά της να διασχίσει το δρόμο, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Να σημειωθεί εδώ πως ο οδηγός του αυτοκινήτου ήταν καθ'όλα νόμιμος, αντίθετα, το θύμα αγνόησε τον κόκκινο σηματοδότη. Η σφοδρότατη σύγκρουση είχε ως συνέπεια τον ελαφρύ τραυματισμό του οδηγού και το βαρύ τραυματισμό της νεαρής γυναίκας, η οποία φαίνεται να έχει ακρωτηριαστεί. Η άμεση άφιξη του ασθενοφόρου δίνει ελπίδες για τη σωτηρία της. Σύμφωνα με πληροφορίες και περιγραφές των περίοικων, πρόκειται για την κόρη Υπουργού, η οποία μένει μόλις ένα τετράγωνο από το σημείο του δυστυχήματος και είχε απασχολήσει στο παρελθόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λόγω του έκλυτου βίου της.
     Τα πράγματα όμως περιπλέκονται καθώς, από ό,τι φαίνεται, είχε απασχολήσει και την αστυνομία όταν είχε δεχτεί επίθεση πριν λίγους μήνες από τον τότε σύντροφό της, γνωστό τοξικομανή της περιοχής. Ο νεαρός άντρας, που μέχρι σήμερα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, συνελήφθη πριν λίγο από τακτική περίπολο της αστυνομίας, που τον αναγνώρισε. Πάνω του βρέθηκαν ένα περίστροφο και δέκα γραμμάρια ηρωίνης και αυτή τη στιγμή ανακρίνεται, σε μια προσπάθεια διελεύκανσης της όλης υπόθεσης, καθώς η αστυνομία υπολογίζει πως η ξαφνική εμφάνιση του άντρα και το τροχαίο ατύχημα σχετίζονται άμεσα."

     "Σε ευχαριστούμε πολύ. Για οποιαδήποτε εξέλιξη στην υπόθεση, θα σας ενημερώσουμε στην πορεία του δελτίου.
     Μεγάλο βάρος δίνει η κυβέρνηση..."

Βρώμικο εικοσιτετράωρο

     Αραχτός στο κρεβάτι, γυμνός, με το περιποιημένο στο στόμα. Εκείνη στην τουαλέτα. Το τελευταίο εικοσιτετράωρο την έχει πεθάνει στο γαμήσι. Σταματούσαν μόνο για τα απαραίτητα, περιεχόμενα σε σακουλάκια, μπουκάλια και σύριγγες, σκόρπια γύρω και πάνω στο κρεβάτι. Της το είχε υποσχεθεί άλλωστε. Την άκουγε να μουγκρίζει καθώς πόναγε κατουρώντας, το μουνί της είχε πρηστεί από την τριβή. Τέτοιο πούτσο στη ζωή της δεν είχε ξαναφάει και το σώμα της είχε σταματήσει να παράγει υγρά εδώ και ώρες. "Στεγνά, χωρίς σακουλάκια και μαλακίες" όπως έλεγε ο ίδιος. Γι' αυτόν το γαμήσι ήταν κάτι το ζωώδες, χωρίς ενδοιασμούς και περιττά πράγματα. Δυο σώματα ήταν αρκετά.
     Κοιτούσε έξω από το παράθυρο το πάρκο. Μπάνισε ένα ζευγαράκι να χαριεντίζεται στο παγκάκι κοντά στο δρόμο. "Έρωτες και μαλακίες" σκέφτηκε, ενώ σηκώθηκε όρθιος πάνω στο κρεβάτι με το τσιγάρο στο στόμα και έσκυψε προβάλοντας το κεφάλι του έξω από το παράθυρο. "Δε μου λες ρε φιλαράκι, της πετάς από κανέναν ή ακόμα στο πίτσι πίτσι την έχεις;" Ο άντρας πήγε ν' απαντήσει, αλλά η σοκαρισμένη συνοδός του, που κοιτούσε ακόμα το γυμνό άντρα στο απέναντι παράθυρο αποσβολωμένη, τον απέτρεψε αρπάζοντας του το χέρι. "Σιγά μωρή παρθενοπιπίτσα που κοκάλωσες, αφού το ξέρω, τα θέλει το μουνάκι σου." Το ζευγάρι απομακρύνθηκε, αφήνοντας τον να τους κοιτάζει κουνώντας ρυθμικά τη γροθιά του. "Αν θες πάντως, πέρνα από δω να σε περάσω ένα χέρι", φώναξε και τελειώνοντας τη φράση του πρόσεξε πως τον κοιτούσε άναυδη μια γριά στο πεζοδρόμιο. "Τι έγινε γιαγιά, θέλεις κι εσύ λίγο;", είπε και στύλωσε το σώμα του πιο κοντά στο παράθυρο, κουνώντας τον πούτσο του πάνω κάτω προς τη γριά, η οποία έτρεξε σαν σπρίντερ σε κατοστάρι Ολυμπιακών Αγώνων για να ξεφύγει από τη χυδαιότητα.
     Με το τελευταίο θύμα της παρενόχλησής του εξαφανισμένο, πέταξε τη τζιβάνα από το παράθυρο και έπεσε φαρδύς πλατύς ανάσκελα στο κρεβάτι. Έμεινε για λίγο, χαμογελώντας, μαστουρωμένος μέχρι τα μπούνια. Μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του. Άπλωσε το αριστερό του χέρι στο κομοδίνο που βρισκόταν πίσω του, χωρίς να κοιτάζει. Ρίχνοντας δυο τρία μπουκάλια, βρήκε τελικά το συρτάρι. Το άνοιξε αφαιρώντας από μέσα το περίστροφο. Το κράτησε με τα δυο του χέρια σημαδεύοντας το ταβάνι. Πυροβόλησε νοητά.
     "Μωρό;", φώναξε προς την τουαλέτα, ενώ άδειαζε το περίστροφο αφήνοντας στον κύλινδρο μια σφαίρα. "Είσαι για ένα παιχνίδι;"

Στα όρνια μου

Οι κόρες σε πλήρη διαστολή.
Για να ρουφήξουν τα πάντα.
Τα ορατά και μη.
Φιλτράρονται στον αμφιβληστροειδή.
Η ουσία δηλητηριώδης.
Τα μάτια νεκρώνονται, το δέρμα ζαρώνει.
Η μαυρίλα της έκθεσης καταναλώνει τη ζωτικότητα της ύλης.
Τοξικότητα σε έξαρση και το αντίδοτο πουθενά.
Διαφανές κουφάρι η μέχρι πρώτινος ύπαρξη.
Σε μια γωνιά που το φως δεν φτάνει.
Στο έλεος των μικροσκοπικών οργανισμών.
Στη λιπασματική αποσύνθεση.
Στα όρνια μου.

Χριστούγεννα, μέρα γιορτής...

    Καθισμένος στην καρέκλα σκηνοθέτη έξω στο μπαλκόνι.
    Από τις ορθάνοιχτες πόρτες, φαινόταν στις γύρω πολυκατοικίες το χρυσοστόλιστο σπίτι. Όμως, αυτός είχε γυρισμένη την πλάτη. Κοιτούσε την τηλεόραση που είχε κρεμάσει με το καλώδιο ρεύματος από το λούκι του πάνω διαμερίσματος. Δεν κατάλαβε αυτή του την κίνηση. Απλά ένιωσε ότι έπρεπε να κάνει κάτι... Κι έτσι βρισκόταν τώρα να κοιτάζει τον αγγελιαφόρο να στροβιλίζεται, τυφλώνοντας τον περιοδικά με την εικόνα των ειδήσεων, που ακόμα δεν είχαν τελειώσει και τις κεραίες να κρέμονται σαν σπασμένα άκρα.
    Στο χέρι του ένα μπουκάλι βότκα, που ξεπλένει τα ξεραμένα του χείλη και τρέχει μέχρι το στέρνο του, ποτίζοντας το γεμάτο τρύπες από τις κάφτρες των τσιγάρων του πουκάμισο. Το πουκάμισο που του δώρισε η κόρη του τα περασμένα Χριστούγεννα. Το πουκάμισο που ποτέ δεν του άρεσε αλλά φορούσε συνέχεια.
    Με την τελευταία γουλιά βότκας σηκώθηκε. Κοίταξε το μπουκάλι, σβήνοντας το τσιγάρο στο πάτωμα με τα γυμνό του πόδι. Οι ειδήσεις τελείωσαν. Χάθηκε για λίγο στο εσωτερικό του διαμερίσματος. Στην επιστροφή του τα βήματά του ήταν σταθερά και ρυθμικά σαν φαντάρων σε παρέλαση. Σταθερά και ρυθμικά μέχρι τα κάγκελα, όπου σταμάτησε... Με μια απότομη κίνηση έκοψε το καλώδιο της τηλεόρασης με το ψαλίδι που άρπαξε από την κουζίνα, σαν να ήταν ένα φύλλο χαρτί.
    Πριν διαλυθεί η τηλεόραση στο πεζοδρόμιο, οι μπαλκονόπορτες... ήταν κλειστές.

Η πόρτα

     Ανέβηκε το τελευταίο σκαλί παίρνοντας βαθιά ανάσα.
     Πλησίασε την πόρτα και χτύπησε το κουδούνι στεκόμενος πάνω στο πατάκι. Χτύπησε την πόρτα, πλησιάζοντας το πρόσωπό του.
     "Σε παρακαλώ άνοιξε... εγώ είμαι... αν και καταλαβαίνω ότι δε θα θες να με δεις ύστερα από ό,τι έγινε την τελευταία φορά. Όμως πρέπει να σε δω. Να σου μιλήσω..."
Ακούμπησε τις ανοιχτές του παλάμες στην πόρτα σε μια προσπάθεια να αγκαλιάσει εκείνη.
     "Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ξέρεις τι είναι να είσαι σφιγμένος ακόμα και στον ύπνο σου; Σαν να φοβάσαι πως κάποιος θα σου κλέψει την ψυχή; Έτσι είμαι από τότε που έφυγες. Με σένα δίπλα μου αισθανόμουν ασφαλής. Αγγίζοντας το σώμα σου... φιλώντας το λαιμό σου την ώρα που κοιμάσαι.. και να γουργουρίζεις όταν σε τσιμπάνε τα γένια μου."
     Έκλεισε τα μάτια του...
     "Να χαιδεύω τα μαλλιά σου. Κι η μυρωδιά σου, να απλώνεται στο δωμάτιο... να μου κρατάει συντροφιά όταν φεύγεις το πρωί. Μου λείπει η μυρωδιά σου... περισσότερο από την ηρωίνη που έχω να χτυπήσω εδώ και τρεις μήνες... Μου λείπεις εσύ... Τώρα το ξέρω. Μου λείπεις. Σ' αγαπ..."
     Κι εκεί έσπασε. Η φωνή του, το σώμα του, η ψυχή του. Η καρδιά του... Ένιωσε μια ατελείωτα αναπτυσσόμενη μάζα να τον τυλίγει και να τον πιέζει με σκοπό να τον συνθλίψει. Με ένα πόνο μεγαλύτερο από τη στέρηση της δόσης του. Με μόνη διέξοδο τα πύρινα δάκρυα που τον τύφλωναν κι έπνιγαν την κάθε προσπάθεια αναπνοής.
     Απομακρύνθηκε από την πόρτα τρεκλίζοντας στις σκάλες.

     Άνοιξε την πόρτα του ανελκυστήρα φορτωμένη με ψώνια. Πλησιάζοντας το διαμέρισμά της κοντοστάθηκε ακούγοντας ένα τρέξιμο στις σκάλες, χωρίς να δώσει μεγάλη σημασία. Ακούμπησε κάτω τις σακούλες και έψαχνε στην τσάντα της το κλειδί. Τότε, είδε τα υγρά αποτυπώματα των χεριών του. Άφησε την τσάντα και τα κλειδιά να της πέσουν στο πάτωμα. Διστακτικά, ταίριαξε τις παλάμες της πάνω στα αποτυπώματα που στέγνωναν.
     Κλωτσώντας ό,τι βρέθηκε στα πόδια της, έτρεξε στις σκάλες να προλάβει...

Ολιγοχρωμία

Κάπου χαμένη...
η πλαστικοποιημένη τυπικότητά μου
να εγκλωβίζει την παιδική μου χωρίστρα...
ανάμεσα σε γράμματα και αριθμούς
η ολιγοχρωμία σαπίζει
όντας ακατάλληλη για το περιβάλλον.
Αναζητώ επιβεβαίωση γέννησης
από κάποιον που αγνοεί την ύπαρξή μου...
προσπερνώντας το παρελθόν
με έλεγχο της αρχής του.

Μ' αυτό το σώμα

...να δω τα πράγματα με άλλο μάτι
να γίνω εξωτερικός παρατηρητής
των καταστάσεων που τρέχουν
του ίδιου μου του εαυτού
εξωτερικός παρατηρητής...
και ποιος θα ζει μ' αυτό εδώ το σώμα;

Μπαλόνι

Κάτι τον ξύπνησε.
Βρέθηκε να κοιτάζει το ταβάνι, μετά από πολύ καιρό.
Χωρίς να ακούγεται "κάτι να παίζει" από τη μεριά του υπολογιστή.
Ένα μπαλόνι σκέψης αιωρήθηκε από πάνω του.
Μέσα του προβαλόταν με το φως από το παράθυρο του μπάνιου μια μικρή ιστορία.
Ξετυλίχτηκε μπροστά του μέσα σε δυο δευτερόλεπτα.
Έσκασε το μπαλόνι και κοιμήθηκε.
Δε θυμάται τι ήταν.
Θυμάται πως αισθάνθηκε.
Χαρούμενος με ένα μικρό κόμπο στο κέντρο του θώρακά του.
Θυμάται χαμογέλασε.
Και ξέρεις τι;
Αυτό του φτάνει.

Μάγισσες και φαντάσματα

Κράζουν και βρυχώνται
Χτυπιούνται μ' αναφιλητά
Στα μάτια έχουν φλόγα
"Μάγισσες, μάγισσες
Μολύνουν την αυλή μας
Τα ήθη μας, τα έθιμα
Την παράδοση"
Οι γηραιοί καταδικάζουν
Αντίσταση στην αλλαγή
Μη χάσουν τη βόλεψή τους
Αρνούνται το όνειρο και τη ζωή
Στις μάγισσες που φθάνουν
Στις μάγισσες που μάτωσαν
Γι' αυτά που τώρα έχουν
Το δικαίωμα, την επιλογή
Τον τόπο και το χρόνο
Χρόνια ολάκερα μοναξιάς
Τους γηραιούς έχουν φθείρει
Μαυρίσανε, μιζέριασαν
Φαντάσματα έχουν γίνει
Με μόνη ασχολία τους
Τον τρόμο να σκορπάνε

15/7/2007

Μικρός θάνατος

Με την καρδιά σου σταματημένη
και το σώμα σου καυτό
ακίνητο τρένο σκουριασμένο
σαπισμένο σκιάχτρο
σε ένα ναρκωτικό οργασμό του εγκεφάλου

Με την καρδιά σου σταματημένη
σαν χύνεις τα υγρά σου
σε δέρματα βρωμισμένα από τη χρήση
στη χούφτα που ξέρεις τόσο καλά
σε πλαστικά σακουλάκια προς απόρριψη

Με την καρδιά σου να ξυπνά
σπρώχνοντας από τα βάθη της την πέτρα
μέσα από πηγμένους κόκκινους δρόμους
πίσω απ' τα μάτια σου
κάτω απ' το δέρμα σου

Να σου χαρίσει οδυνηρή συντροφιά
για την υπόλοιπη μέρα μ' ένα ρυθμό
νταπ νταπ...
νταπ νταπ...
νταπ νταπ...

Η πληγή

Έχω μια πληγή
Όταν κάθομαι με το σώβρακο στο σπίτι
Όταν κάτι με ταξιδεύει
Όταν δεν καταλαβαίνω τις κινήσεις του σώματός μου
Την ξύνω και την ξύνω και την ξύνω
Την ματώνω και κοιτάζω μέσα της
Την αφήνω να θρέψει
Αλλά δεν κλείνει
Κάτι μικρό πριν πέντε χρόνια μου την έκανε
Κάτι μικρό μου άφησε σημάδι

Επιλογή

Θέλω να σε στείλω σε ένα ερημονήσι και να ρωτήσω.
"Ένα μπουκάλι νερό ή μια κονσέρβα;"
Να μου απαντήσεις χωρίς φόβο μες στις σκέψεις σου.
Αν κάνεις λάθος να στο πω, να σου εξηγήσω.
Κι αν δε σε πείσω, να το κάνεις θα σ'αφήσω.
Γιατί είσαι ελεύθερος.

Θέλω να σου δείξω όλους τους δρόμους που υπάρχουν.
Να σου πω "εκείνον πήρα", και πώς ήταν.
Να τους κοιτάξεις, να επιλέξεις ποιον θα πάρεις.
Αν είναι άλλος απ' τον δικό μου θα σ'αφήσω.
Κι όσο μπορώ από κει που θα 'μαι θα βοηθήσω.
Μα πάλι πίσω στον δικό μου θα γυρίσω.
Γιατί είμαι ελεύθερος.




Το παρόν δημιουργήθηκε ύστερα από κάποιες σκέψεις περί επιλογής, ελευθερίας και δημιουργικότητας που τριγυρνούσαν στο ταλαίπωρο μυαλό μου με βάση κάποιες συζητήσεις, παλιές και καινούριες. Αργότερα, έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο στο οποίο ο Sir Ken Robinson μιλάει για την δημιουργικότητα και το σχολείο, εκφράζοντας κάποιες σκέψεις που έκανα ο ίδιος, γι' αυτό και το παραθέτω.



Θα το βρείτε εδώ

25 λεπτά περίπου (Απλοποίηση) (Αυτο...κάτι)

Συστοιχίες ξύλων.
Ακινητοποιημένες από ράβδους μετάλλου.
Κι εγώ από πάνω τους.
Αιωρούμαι. Ίπταμαι.
Σαν πουκάμισο αρπαγμένο από τον αέρα.
Απόδραση από την μπουγάδα της ταράτσας.
Στροβιλίζομαι, ανέμελα.
Σαν το φευγάτο πουκάμισο.
Αυτό που βλέπεις από το παράθυρο.
Που σε κοιτάζει για ένα δευτερόλεπτο και μετά χάνεται χαιρετώντας.
Ίπταμαι. Αιωρούμαι.

Σαν κάτι το μαγνητικό να με κολλάει πάνω από το μέταλλο.
Αλλά δε μ' αφήνει να το αγγίξω.
Και το ακολουθώ.
Η πορεία του είναι τώρα και δική μου.
Και οι αισθήσεις μειώνονται.
Μόνο η όραση μένει.
Και η αφή.
Για να βλέπω τα αόρατα.
Οπως τον αέρα, μέσα από τα κόκκαλά μου.
Μέσα από την ανατριχίλα μου.
Δημιουργείται το γοητευτικό χάραγμα του χαμόγελου.
Ίπταμαι. Ταξιδεύω.

Σ' ένα μονοπάτι που έχω πατήσει τόσες φορές.
Αυτή όμως, είναι τόσο διαφορετικό.
Κάτι έχει αλλάξει τους τελευταίους μήνες.
Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς.
Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ως κάτι άλλο εκτός από απλοποίηση.
Οι εικόνες που βλέπω, άλλες από αυτές που αισθάνομαι.
Οι αισθήσεις λίγες, λιτές και εύχερες προς αποσαφήνηση.
Ζωγραφιές, χρώματα, σχήματα, λέξεις.
Σαν ταινίες που χορεύουν ολόγυρα μου.
Τις δέχομαι, τις απορρίπτω.
Και χάνομαι σ ' ένα ρυθμό που τόσα χρόνια δεν έχω συναντήσει παρόμοιο.

Κι αυτοί εκεί.
Ανάμεσα σε ζεύγη οθονών με ενα ρολόι από κάτω.
6 και κάτι.
Δε μπορώ να διακρίνω.
Κι αναρωτιέμαι.
Πόσος χρόνος καταναλώνεται ανάμεσα στις οθόνες;
Πόσος;
Σίγουρα πολύς.
Σίγουρα σημαντικός.
Χρόνος ενασχόλησης με κάτι άλλο.
Πάει χαμένος.
Χαμένος...
Χαμένος προς αξιοποίηση.
Για τον καθένα διαφορετική.
Για τον καθένα πολύτιμη.
Κρίση της σπατάλης του χρόνου.
Ειρωνία...

Και συνεχίζω το ταξίδι μου.
Ανάμεσα σε πρόσωπα που η ταχύτητά μου με καθιστά ανίκανο να ξεχωρίσω.
Μια θολούρα.
Η απλή ύπαρξή τους που αρκεί.
Περίεργο το ότι νιώθω το ίδιο με αυτό προ 4-5 ημερών.
Το ακριβές του τότε.
Το ίδιο όταν μου χαμογελούσαν τα μικρά έργα τέχνης στο πέρασμά μου.
Αυτά που ελάχιστοι προσέχουν.
Αυτά που χόρευαν μαζί μου στο μαγικό τσιφτετέλι.
Που ήταν συνένοχοι και συνεργάτες της στιγμής.
Της απλοποίησης.
Που δυστυχώς πρέπει να λάβει ένα θανατηφόρο τέλος.
Για να λήξει το ταξίδι.
Και να αρχίσει το καινούριο.
25 λεπτά.
Περίπου.
Τόσο σύντομα.
Τόσο... αυτο...κάτι.

Πειραιάς - Κάτω Πατήσια
γεννήθηκε 11/7/2007, περπάτησε 15/7/2007

Βλέμματα

Τι κι αν σ' αντίκρυσα κι ανταλλάξαμε βλέμματα οικιότητας;
Ήσουν απέναντι στο βαγόνι και κανείς ανάμεσά μας.
Τι κι αν το βλέμμα απέστρεψες όταν αναγνώρισα τον τρόμο σου;
Τι κι αν ο τρόμος αυτός είναι και δικός μου;
Τρόμος που τρέφεται από τη μοναξιά κι η δίαιτα δεν πιάνει.
Χαζά παρασκευάσματα τον άνθρωπο δεν αντικαθιστούν.
Τον άνθρωπο που θέλεις να ξεζουμίζεις κάθε φορά που αναπνέεις.
Τι αν το νιώσαμε κι οι δυο;
Κι ας υποκρινόμαστε πως αμέριμνα, έξω κοιτάμε.
Κάθε μέρα παστίτσιο;
Θέλω και λίγα μακαρόνια.
Κι αν θελήσω (κάτι)...
Μη φοβάσαι.
Θα το πω.

Σκόρπια μικρο-μαζέματα όρασης -1

Φώτα

Σημεία ύπαρξης ανθρώπων.
Σημεία περάσματος ανθρώπων.
Σημεία ανίκανα να δηλώσουν το παρόν.
Και το είναι.

Διαδρομές

Ωρες στο δρόμο.
Μέρα και νύχτα.
Διαδρομές με παρακάμψεις.
Αναγκαστικές κι ευχάριστες.
Τα μάτια καρφωμένα έξω.
Και οι κουρτίνες να μαρτυρούν τη διαφορά.

Όταν η στεριά συνάντησε τη θάλασσα

Πολύχρωμες λωρίδες φωτιάς.
Μαστιγώνουν τον υγρό καθρέφτη.
Κι οι πυγολαμπίδες περνούν μέσα τους.
Τακτικά ανά δυάδες.

Μια μικρή-μικρή ιστορία

Το αγόρι τρέχει, τρέχει και πέφτει.
Αρχίζει κλαίει, σηκώνεται και τρέχει.
Το αγόρι μεγάλωσε και συνεχίζει να τρέχει.
Τρέχει και τρέχει, σκοντάφτει και πέφτει.
Και εκεί μένει.

Μάτια προδότες

Σκληρός, αυστηρός και λιγομίλητος.
Το μυαλό του καλπάζει συνεχώς σε κρυφούς προβληματισμούς.
Μόνο τα μάτια του προδίδουν στιγμές συγκίνησης.
Του το μετέφερε εκείνη.
Κι αυτός στον ένα του το γιο.
Όσα χρόνια και να πέρασαν,
όσα χρόνια και να περάσουν,
η αναφορά σε λέξεις κλειδιά που δείχνουν εκείνη
κάνουν τα μάτια του προδότες.
Γίνονται αστραπιαία γατίσια,
μ'αυτό το μελί-γκρίζο χρώμα τους,
ανάμεσα σε κόκκινα δρομάκια.
Λάμπουν ανοιχτά κάτω από το φόβο της φυγής ενός δακρύου.
Και το ξερό σύντομο βήξιμο, καθαρισμός του λαιμού.
Γιατί ξέρει ότι αν μιλήσει δε θα βγει άχνα.
Άραγε να το έχει παρατηρήσει κανείς;
Αυτό που μετέφερε στο γιο του.
Αυτό που του μετέφερε εκείνη.

Κόψε ράψε. Όπως θες.

Μη σηκωθείς από το γεμάτο ιδρώτα κρεβάτι σου.
Κράτα τα μάτια ανοιχτά προς το ταβάνι.
Κράτα τις στερνές εικόνες του ονείρου.
Και μες τη ζάλη του απογευματινού σου ύπνου σκέψου.

Σκέψου και μπλέξε όνειρο με πραγματικότητα.
Άλλαξε γεγονότα, πρόσωπα, μέρη.
Φτιάξε τη δική σου ιστορία όπως θες.
Όπως δε μπορείς σε μια φάση νηφαλιότητας.

Μη βλαστημάς τη μύγα που σε ξύπνησε.
Μην απορείς πως πέρασε τις σίτες.
Άσε το άρωμα του καφέ που λαχταράς στην κουζίνα.
Και τα τσιγάρα πάνω εκεί στο κομοδίνο.

Μονάχα κράτα τα μάτια ανοιχτά προς το ταβάνι.
Και ράψε λέξεις επάνω σε εικόνες.

Διακοπή διακοπών

Αν και σε διακοπές και μακρυά από υπολογιστές για καιρό, το σημειωματάριο στο τσαντάκι ήταν σωτήριο κατά φάσεις μικρής απομόνωσης και το χέρι μου έπιανε το στυλό χωρίς να το πάρω καν χαμπάρι. Αρκετά γράφτηκαν, αρκετά σβήστηκαν. Παραθέτω καλοκαιρινή γεύση.
Το νωρίς του μετά

Με τα ψιλά βότσαλα κολλημένα στο μάγουλό του
ατενίζει τη θάλασσα που χαιδεύει τις πατούσες του.
Τόσο γαλήνια,
με μια περίεργη υφή να δημιουργείται από τους μικρούς της χορούς.
Του θυμίζει το λάδι στο πιάτο με το νερό,
που έριχνε η μάνα του πριν χρόνια για να τον ξεματιάσει.
Όταν πίστευε.
Μάλλον ακόμα πιστεύει.
Αλλά δεν είναι σίγουρος σε τι.
Και δεν τον πολυνοιάζει.
Το μόνο που τον απασχολεί είναι τα άδεια μπουκάλια μπύρας που τον περιτριγυρίζουν.
Ο ήλιος που σηκώνεται πίσω από το μικρό νησάκι.
Το ελαφρύ αεράκι που γρατσουνίζει το αλατισμένο του δέρμα.
Κι ο πονοκέφαλος που τον τρυπάει.

Λεκές

Λεκές.
Ολοστρόγγυλος.
Με λίγες πιτσιλιές τριγύρω.
Βρώμικος.
Βρώμικος;
Ολοκάθαρος.
Συνηθισμένη παρεξήγηση.
Ότι τον περικυκλώνει είναι βρώμικο.
Ο λεκές αυτός είναι ολοκάθαρος.
Ο λεκές των δακρύων.
Αδύνατον να είναι βρώμικο ένα δάκρυ.
Είτε λύπης είτε χαράς.
Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσά τους.
Εκτός, ίσως, του χαμόγελου.

Waterlessness. Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.

Τρελό ξενέρωμα χθες βράδυ.
Και μεγάλος σημερινός προβληματισμός.
Ίσως ηλίθιος, αλλά απόλυτα δικαιολογημένος.
Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.
Φούσκωμα ποδηλάτου και βουρ στην παραλία.
Ένταση.
Κρύα η θάλασσα. Πολύ κρύα.
Ακριβώς όπως μου αρέσει.
Αλλιώς θα έκανα ντους στο σπίτι.
Ξάπλωμα στην παραλία.
Η μπλούζα στο κεφάλι και τα μάτια κλειστά.
Χαλάρωση.
Και τσουπ στο μυαλό μου τα λόγια του Ρεμπώ.
Μου τα έστειλε σε μήνυμα ο "παππούς" πριν μέρες.
Ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνει τη διάθεσή μου για προβληματισμό, αναζήτηση και δημιουργία.
Αν υπάρχουν αυτά τα τρία.
Αν έχω σχέση μ' αυτά τα τρία.
«Ένας ύπνος ολομέθυστος στην αμμουδιά, αυτό αξίζει, και τ’ άλλα είναι κουραφέξαλα.»


Αφιερωμένο σ' αυτούς που με καταλαβαίνουν. Ελπίζω να καταλαβαίνω κι εγώ. Τουλάχιστον έναν...

Απότομα

- Τι κάνεις ρε;
- Σκατά.
Άλλαξε η διάθεσή μου πολύ σήμερα.
Απότομα.
Μάλλον δεν κοιμήθηκα καλά.
Μάλλον σκέφτομαι πολύ.
Εσύ που είσαι χαμένος, ζεις;
- Ζω...
Απλά δεν πέθανα ακόμη.

Ξύπνημα

Ξύπνησε πάλι αργά.
Ανασηκώνεται στο κρεβάτι και τινάζει τα μαλλιά με τα χέρια της.
'Οπως κάθε πρωί.
Η μικρή της τελετή.
Σα να τινάζει την προηγούμενη μέρα από πάνω της.
Η τελετή έχει αλλοιωθεί.
Η αίσθηση κενού και το γρατσούνισμα στα ακροδάχτυλα του αριστερού χεριού μαρτυρούν τη βεβήλωση.
Η τελετή καταστρέφεται για πάντα.
Φρίττει.
Με τα χέρια στο κεφάλι της, μες στη νύστα και τη ζάλη, απορίες.
"Πότε κοιμήθηκα;"
"Τι έκανα πριν να κοιμηθώ;"
"Πόσο κοιμήθηκα;"
Εικόνες.
Εκείνη την ακολουθεί.
Αυτή ακολουθεί εκείνη.
Σε μέρη που δεν ξέρει.
Σε μέρη που ξέρει.
Το πρόσωπο εκείνης στο ένα εκατοστό από το δικό της.
Το χνώτο της παγωμένο.
"Να δείχνεις άσχημη, όσο άσχημη είναι η ψυχή σου."
Τρέμουλο.
Εκείνη.
Την είχε κάποτε γνωρίσει μα την ξέχασε.
Τη θυμήθηκε.
Κι εκείνη τη θυμήθηκε.

Όταν πέφτεις

Όταν πέφτεις ανοίγεις τα μάτια σου;
Ή δε θέλεις να δακρύσεις;
Όταν πέφτεις ανοίγεις τα χέρια σου;
Ή διαγράφεις ένα βέλος να σχίσεις τον αέρα;
Όταν πέφτεις φοβάσαι;
Ή οι ρυτίδες του χαμόγελου παχαίνουν;
Όταν πέφτεις είσαι γυμνός;
Ή φοράς κοστούμι και γραβάτα;
Οταν πέφτεις χαιδεύεις τα σύννεφα;
Ή τα χέρια σου απλώνεις προς τα κάτω;
Όταν πέφτεις...
Έπεσες...

Περίεργο

Περίεργη μέρα
Μάλλον περίεργη νύχτα.
Πέρασα ωραία
Αλλά μου άφησε ένα περίεργο συναίσθημα.
Ολιγόλεπτη συζήτηση πρώτη.
"Είσαι καλά;"
"Ναι ρε συ, μια χαρά!"
Ολιγόλεπτη συζήτηση δεύτερη.
...
Άσχετη με μένα, αλλά πολύ σχετική στην περιέργεια που αισθάνομαι.
Η περιέργεια μεγάλωσε.
Κατάλαβα τι είναι το περίεργο.
Κατάλαβα το συναίσθημα.
Δε μ ' αρέσει
Δε μου άρεσε εξαρχής.
Και άρχισε τόσο ωραία η βραδιά...
Μια φράση που δημιούργηθηκε στο μυαλό μου σε ανύποπτο χρόνο και χώρο νωρίτερα.
"Το πουλί που έχασε την στιγμή της αποδήμησης".
Δε μ' αρέσει
Αύριο θα το ξεπεράσω. Ίσως.
Αλλά το γράφω για να θυμάμαι.

Δε θέλω ν' ακούσω...

Πόρτα

Δυο άνθρωποι χωρισμένοι από ένα τραπέζι.
Καφέδες και τασάκι.
Τίποτα άλλο ανάμεσα τους.
Μόνο αυτά.
Αυτά;
Και το τείχος; Η πόρτα;
Σιωπή. Καμία επικοινωνία.
Εκείνη κοιτά το ταβάνι. Αυτός τον κόσμο καπνίζοντας.
Cannot establish connection...
Τουλάχιστον η πόρτα έχει και πόμολο...

Καθρέφτης

Ένα κομμάτι γυαλί, τίποτα άλλο.
Αλλά δεν βλέπεις μέσα του
αυτό που κρύβει
εκτός αν το χαράξεις, το πληγώσεις, το διαλύσεις.
Αξύριστο πρόσωπο
μαλλιά ακούρευτα και λιγδιασμένα
γραμμές κούρασης
μάτια...
Μάτια.
Κόκκινες θάλασσες με δυο βάρκες πνιγμένες
μέσα σε σκιά τρόμου και αϋπνίας
και δυο σταγόνες βροχής να την ξεπλένουν.
Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Τα κοίταξε τα μάτια της.
Και είδε αίμα.

Επανάληψη...

Εκατό χιλιόμετρα την ώρα με άμεση επιβράδυνση
Αέρας ανακυκλωμένος
Απόλυτη χαλάρωση, ύστερα από σφίξιμο του κορμιού
Και λίγος πόνος
Θα μου ξεριζωθεί η καρδιά, το αισθάνομαι
Επανάληψη... επανάληψη... επανάληψη...
Αυτό το φτάρνισμα με έχει ξεκωλιάσει

Αφιερωμένο στον Tsiou (ΧΑΧααχαχΑΧχαχααχκαησδφσκγα)

Αυτό το ποτό

Θα βγω... θα πάω στο κλαμπάκι το συνηθισμένο.
Θα βγω μόνος μου, δε θέλω άλλον μαζί μου.
Θα κάτσω στη γωνιά του μπαρ χωρίς να μιλήσω σε κανέναν.
Ούτε στον μπάρμαν. Δε χρειάζεται.
Ξέρει τι πίνω. Drambuie με πάγο και λίγο νερό.
Δε χρειάζεται να ακούσω κανέναν.
Ούτε τη μουσική. Την έχω ακούσει πολλάκις.
Από αυτή τη γωνιά θα τα βλέπω όλα.
Την παρέα στην οποία γιορτάζει κάποιος και έχουν μεθύσει, που φωνάζουν πολύ και κάνουν μαλακίες, χοροπηδώντας στο ρυθμό της μουσικής.
Το ζευγαράκι που χαμουρεύεται πάνω στο subwoofer, ενώ είναι στην καλύτερη φάση της σχέσης τους.
Το άλλο ζευγαράκι που θα προκύψει από το παιχνίδι που μόλις ξεκίνησε.
Τους μεγαλύτερους, ολίγον μεθυσμένους, τύπους στο μπαρ που πιάνουνε κουβέντα με τον μπάρμαν, με τους δίπλα και γενικά με όποιον είναι σε ακτίνα συζήτησης.
Τους χορευτές που έχουν ιδρώσει, μπας και τους προσέξει κάποιος.
Τους χορευτές που γουστάρουν και χορεύουν για την πάρτη τους.
Τον dj με τα ακουστικά στα αυτιά και τα κερασμένα σφηνάκια που πάνε πέρα δώθε.
Την κλασσική χαζογκόμενα, που τους κοιτάζει όλους αλλά αποφεύγει τους πάντες.
Τους πολύ μεθυσμένους από την προηγούμενη παρέα που τρέχουν να ξεράσουν στην τουαλέτα, με κάποιον να τρέχει από πίσω τους.
Όλα θα τα δω.
Αλλά αυτό το ποτό, θα το πιώ μόνος μου.
Θα το τελειώσω... και θα φύγω...
Αλλά δε θα βγω σήμερα... ίσως αύριο...