Κολλημένη βελόνα

Ήθελα να 'ξερα 
ποιος σε κάλεσε
εδώ.
Τσόντα στο καουμπόικο
να πασπαλίσεις πικρία
στις χαρούμενες αναμνήσεις.
Στης νοσταλγίας
το ταξίδι να βάλεις φρένο.
Χειρόφρενο
και μια πέτρα από κάτω.
Για να μην κυλίσω 
πίσω.
Να μαρινάρω στις στιγμές
κολλημένη βελόνα.

Δείξε μου

Πες πως θ' αργήσεις.

Ή μάλλον

μην πας.

Θέλω να πάμε στο σπίτι σου

οι δυο μας.

Όχι

δεν θέλω σεξ

τουλάχιστον
όχι τώρα.

Θέλω να πιούμε καφέ

να μου δείξεις τις φωτογραφίες σου

εκείνες

που δεν έχεις δείξει σε κανέναν

και να μου μιλήσεις

γι' αυτά που σε κάνουν εσένα.

Αν ξέρεις...

Είναι ωραίο να ξέρεις.

Νομίζω

δεν ξέρω.

Άτιτλο

Τις νύχτες

εκτός απ' το σώμα

πεινάει κι η ψυχή.

Είμαι άδειος από λέξεις

καινούριες.

Κι ας τις χρησιμοποίησα κάποτε

για να σκάψω έναν δρόμο

όταν πέτυχα τοίχο.

Τώρα

γλιστράνε και φεύγουνε

βουτάνε σε χρώματα και κάρβουνα

γίνονται μουντζούρες.

Τις νύχτες

εκτός απ' το σώμα

πεινάει κι η ψυχή.

Κουβέντες

Μια μέρα θα βρεθούμε σ' ένα δωμάτιο
με χαμηλό φως
Θα μας κρατάει παρέα κρασί ή τσίπουρο
δικό μας
Και θα πούμε κουβέντες
Κουβέντες
γεμάτες μ' αυτά που μας πόνεσαν
μ' αυτά που μας έκαναν να γελάμε
Χωρίς τύψεις και μετάνοιες
με απλή αποδοχή
Θα θυμηθούμε
αυτά που μας έκαναν όπως είμαστε.

Περιμένοντας

Είδα τη βροχή να 'ρχεται.
Ακούμπησα τους αγκώνες μου στα κάγκελα
Και περιμένω να φτάσει.

Άνθρωποι

Πάντα μ' άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους.
Νομίζω πως είναι μια συνήθεια που απέκτησα τυχαία,
περιμένοντας μόνος, γιατί φτάνω νωρίς.
Από τους περισσότερους μαθαίνεις.
Μαθαίνεις πολλά.
Αλλά οι αγαπημένοι μου είναι εκείνοι που με κάνουν να χαμογελάω.
Αυτοί που περπατάνε στο δρόμο
και σκέφτονται για μια στιγμή τον άλλον
ή θυμούνται κάτι που τους είπε.
Και χαμογελάνε.
Ψηλώνουν.
Κι ένα ασυνείδητο χοροπηδηχτό μπαίνει στο βήμα τους.

Ο Φάρος

θα πέσω να κοιμηθώ
σ' ένα κρύο δωμάτιο
με ζεστό πάπλωμα.
θα βάλω πιτζάμες απόψε
και θα σκεπαστώ μέχρι τη μύτη.
θα 'χω τ' ακουστικά στ' αυτιά
και θα φαντάζομαι Τον Φάρο.
θα ελπίζω σ' ένα καλό όνειρο
παρόλο που ξέρω πως θα 'ναι κουλό
και θα το σκέφτομαι
μετά απο τρεις μέρες
όταν θα ψήνω καφέ
ή θα πλένω τα πιάτα.
αλλά θα ελπίζω σ' ένα καλό όνειρο
όπως θα ελπίζω σε μια καλύτερη μέρα.

Άννα

Ζήλεψα την ύπαρξη
μιας Άννας
Να χαζεύουμε αγκαλιά τον ήλιο
να χάνεται στη θάλασσα
και να της σιγοψιθυρίζω
πως ξαναβρήκα την αιωνιότητα

Υπέρ

Κύλησα αγκαλιά μ' ένα γεμάτο φεγγάρι σε υγρό, ατίθασο στρώμα. Σκεπάστηκα με σκληρούς βοριάδες και έβαλα μαξιλάρι χαμηλά βουνά. Έσβησα τα φώτα με τον αντίχειρα, έκλεισα τα μάτια.
Ξύπνησα βυθισμένος μπροστά στην πύλη της υπόγεια πόλης. Περίτεχνα σκαλισμένη και φθαρμένη. Δεν την άνοιξα... φοβήθηκα. Το φεγγάρι είχε σβήσει προ πολλού.
Έμαθα σήμερα κάτι που ήδη ήξερα... αν πεθάνω πρώτος, θα έχω κάνει τη δουλειά μου.

Published with Blogger-droid v1.6.5

Χαμόγελα

Τ' αγορασμένα χάλασαν
δεν κράτησαν μια μέρα.
Τα δωρεάν αντέξανε
κι ας τά'χω χιλιο-δεί.
Εκείνο το μοναδικό
εκείνο το μιας χρήσης
εκείνο το αβίαστο
να δω αν θα θυμηθώ.

Published with Blogger-droid v1.6.5

Ζούνταπ

Με δυο ανάσες
και έναν αναστεναγμό ζούνταπ σε ανηφόρα
κατηφορίζεις σε χέρια που μίσησες ακαριαία
αλλά είναι μοναδικά εύκαιρα.
Με δυο βήματα
και γραπώματα συνεχόμενων στιγμών
τρεκλίζεις στις σκάλες που υπήρχαν πάντα
αλλά δεν κατέβηκες ποτέ.
Με δυο χρώματα
και λίγα αρώματα ζεστά
ποτίζεις κύτταρα και τοίχους που φουσκώνουν
και σε σφίγγουν καθημερινά
καλύπτοντας τα πάντα.
Με δυο λέξεις
και τρεις φάλτσες πνευστές νότες
πνίγεις φωνές που σιχάθηκες να ακούς
γιατί ξέρεις πως έχουν δίκιο.
Με δυο ανάσες
και έναν αναστεναγμό ζούνταπ σε ανηφόρα
κατηφορίζεις σε χέρια που αγάπησες μοιραία
αλλά δε θα είναι ποτέ μοναδικά.

Δίκλινο

Με είδα θολά να σηκώνομαι σα φάντασμα,
άφηνα τα χνάρια της φιγούρας μου στον αέρα.
Δεν έμοιαζα με μένα αλλά ήξερα πως ήμουν εγώ.
Κατάλαβα πως με κοιτούσα και σταμάτησα, 

να κοιτάξω.
Με είδα κρυμμένο πίσω από ένα σώμα που δε γνώριζα,
το κεφάλι μου σηκωμένο πάνω από τον ώμο του.
Κάτι έχω να κάνω.
Έρχομαι.

Μια ανεμόσκαλα, για την ψυχή μου

Α.
Σκέφτηκες να απλώσεις μια ανεμόσκαλα στο μπαλκόνι σου
έτσι ώστε όταν αποφασίσεις να πηδήξεις,
αν αλλάξεις γνώμη πέφτοντας, να απλώσεις το χέρι σου...
κι αν είναι της μοίρας σου γραφτό
ν' αρπάξεις κάποιο από τα σκαλοπάτια.
Σταμάτα να σκέφτεσαι μαλακίες και πούλα την ανεμόσκαλα.
Διάβολε! πούλα και το μπαλκόνι...
Β.
Πούλα και την ψυχή σου, που να πάρει!
Αλλά οι τιμές έχουν πέσει κατακόρυφα
και η οικονομική κρίση αποθαρρύνει τους υποψήφιους αγοραστές σε τέτοιες επενδύσεις.
Δάνεισέ τη... Ναι ναι! αυτό είναι! Δάνεισέ τη!
Δάνεισέ τη σε μικρά κομμάτια αριστερά και δεξιά.
Δάνεισέ τη σε μικρά κομμάτια που μένουν.
Δάνειζέ τη καθημερινά
αλλά ποτέ ολόκληρη...

Φανερά κρυμμένη

Ευχάριστα...
τη διάθεση της θλίψης
υποδέχομαι φανερά κρυμμένη...
κάτω από κωμικές εκφράσεις
φτιαγμένες να αγγίζουν τα εύκαμπτα χείλη
της τρίτης, τέταρτης, πέμπτης παρουσίας.
Στη δεύτερη βασίστηκα
να τις χαϊδέψει με συμπάθεια...
ξεσηκώνοντας τις σκέψεις
σε μια στοργική αγκαλιά κατανόησης.

Μουτζούρες

Μουτζούρωσα την υπογραφή μου πριν στεγνώσει το μελάνι.
Σ' αυτό το έργο δε θέλω αναγνώριση
αλλά δε θέλω να χάσω και τη σύνδεσή μου μαζί του.
Ξύνω για ώρες το δάχτυλό μου να φύγει η μαυρίλα
μόνο για να ανακαλύψω κάτω από τη σκαμμένη σάρκα και το αίμα
πως είναι η σφραγίδα του εγώ μου.
Ίσως ένα από τα πολλά εγώ που κάνουν το εμείς.
Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα...
για τους υπόλοιπους δε ξέρω...
περιμένω να με πάρουν στο κατεβασμένο τηλέφωνό μου.
Μην ανησυχείτε, έχω βάλει τηλεφωνητή:
"Το νούμερο που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή προσωρινά
λόγω θανάτου. Αν δεν καταληφθεί το νούμερο από άλλον, νέο συνδρομητή
εντός της τριήμερης διορίας για ανάσταση,
θα είναι και πάλι διαθέσιμο στο γνωστό σας χρήστη."


Σκέφτομαι τη γραφικότητα που θα είχε στις μέρες μας η νεκρανάσταση... Στα παράθυρα των τηλεοπτικών μας δεκτών οι τυχεροί θα είχαν το δικαίωμα τίτλου "Συνάδελφος Ι.Χ." (όχι αυτοκινήτου). Όσο για τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, δε θέλω καν να το σκέφτομαι... μέχρι και τη δημιουργία συνδέσμου θα προκαλούσαν. Αχ, πάλι από αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα. Ας όψεται η επιρροή της μύγας που, μετά από φαινομενική νέκρωση δύο ημερών στο πάτωμα του σπιτιού μου (ναι, είμαι βρωμιάρης), αποφάσισε να πετάξει...

Υ.Γ. Οι θρησκόληπτοι μην παρεξηγηθείτε από τα παραπάνω καθώς είναι φανερή η χιουμοριστική μου διάθεση. Αν δεν είναι φανερή σε σας, ζητήστε από το Θεό της επιλογής σας (και όχι της επιβολής σε εσάς) να βρέξει χιούμορ.

Επανένωση

Ανάσκελα
Η μικροσκοπική της φιγούρα καθόταν στο στήθος μου
Άκουγα την ανάσα της
Η δική μου, δεν ξέρω, χαμένη
Με ταχύτητα βλεφαρίσματος
και κίνηση λαστιχένιας μαριονέτας
έβαλε τα μάτια της στα μάτια μου
Το φως χάθηκε
κάτω από τις κουρτίνες των μαλλιών της
Με τράβηξε σε ένα όνειρο
που είχα καιρό να δω
Χάιδεψε το μάγουλο μου με το δικό της
"Ήρθα, γιατί κοιμάσαι;"
Τυφλώθηκα στην πρώτη ανάσα

Χάραμα

Αν σταματήσουν τα πουλιά να κελαηδούν
θα σταματήσει η μέρα να χαράζει
Γι' αυτό κελαηδήστε
κι ας μη μου αρέσει το ξημέρωμα

Αμπέλων 2

Άλλαξα κέλυφος
μετέφερα τις αναμνήσεις μου σε νέο
Βγήκα στον κόσμο που απώθησα
και μπλέχτηκα με τους γνωστούς
Με δέχτηκαν τόσοι
με απέρριψαν άλλοι τόσοι
(Ξανά) αναζήτησα επιβεβαίωση ύπαρξης
Σκέφτομαι, άρα υπάρχω
Με σκέφτονται, άρα υπήρξα

Υπόμνημα

Σε περιμένω στην επόμενη στάση.
Αν χάσεις το λεωφορείο μην πάρεις ταξί.
Αν πάρεις ταξί μην ξεχάσεις το αποσμητικό χώρου.
Αν ξεχάσεις το αποσμητικό χώρου άναψε τσιγάρο.
Αν δεν ανάψεις τσιγάρο μην κοιμηθείς.
Αν κοιμηθείς θα ξεχαστείς.
Αν ξεχαστείς θα αργήσεις.
Αν αργήσεις δε θα είμαι εκεί.
Αν δεν είμαι εκεί θα είμαι στην προηγούμενη στάση.

Mistreated

Η κούπα του καφέ χοροπηδούσε στο γυάλινο τραπεζάκι στον ήχο του Mistreated που έβγαινε από τους πατημένους κώνους των ηχείων του. Ο ήλιος τόνιζε την κάπνα που γέμιζε το δωμάτιο. Δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ενός προβολέα που τον χτυπούσε πάνω στη σκηνή. Στεκόταν με ανοιχτά τα πόδια ζωσμένος με την κιθάρα και φορώντας μόνο τα χιλιοσκισμένα jeans του, κοιτούσε το ταβάνι, σαν χιλιάδες θαυμαστές να κρεμόντουσαν από την πένα του. Ένα περίεργο χαμόγελο συγκρατούσε ένα τσιγάρο στο στόμα του, καμμένο μέχρι το φίλτρο. Έμενε ακίνητος, μα στο μυαλό του χτυπιόταν ενώ συνόδευε τους Deep Purple σε ένα κομμάτι που σήμαινε για αυτόν την πιο απλή, ξέγνοιαστη περίοδο της ζωής του.
Τότε που η τριάδα γυρνούσε καθημερινά στα μπαράκια έχοντας στο στόμα τους τις λέξεις: σουβλάκι, κομπόστα, γεμιστά. Χορεύανε τσιφτετέλι σε μια γέφυρα (γέφυρα να την πεις; Γέφυρα... δε γαμιέται) του Chop Suey και τραγουδούσανε, όλο φάλτσο και χαμόγελο, το ρεφραίν του Mistreated, όταν η κουβέντα πήγαινε στα γκομενικά. Με κατάληξη της κουβέντας στη μουσική. Πάντα στη μουσική. Η μισή τους ζωή τότε. Ίσως και παραπάνω. Πρόβες, γκρίνιες, γέλια, νεύρα και καβγάδες... αδρεναλίνη και βαρεμάρα, όλα σε ένταση. Και τα live, αχ τα live... όλα στο κεφάλι του, από το πιο βαρετό μέχρι το πιο ανατριχιαστικό, τα live των δέκα, τα live των εκατό.
Εκεί η σκέψη του σταμάτησε και επέστρεψε στο παρόν. Η κούπα του καφέ σταθερή. Έβγαλε την κιθάρα από τον ώμο και την κρέμασε στο μοναδικό καρφί στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι. Κάποτε τον είχαν ρωτήσει: "Ρε μαλάκα, δε φοβάσαι μη σου πέσει η κιθάρα στο κεφάλι;" Ασυναίσθητα απάντησε: "Αν είναι να πεθάνω, ας πάω από κιθάρα." Ποιός να το πίστευε ότι η ευχή του θα γινόταν πραγματικότητα...