Κολλημένη βελόνα

Ήθελα να 'ξερα 
ποιος σε κάλεσε
εδώ.
Τσόντα στο καουμπόικο
να πασπαλίσεις πικρία
στις χαρούμενες αναμνήσεις.
Στης νοσταλγίας
το ταξίδι να βάλεις φρένο.
Χειρόφρενο
και μια πέτρα από κάτω.
Για να μην κυλίσω 
πίσω.
Να μαρινάρω στις στιγμές
κολλημένη βελόνα.

Δείξε μου

Πες πως θ' αργήσεις.

Ή μάλλον

μην πας.

Θέλω να πάμε στο σπίτι σου

οι δυο μας.

Όχι

δεν θέλω σεξ

τουλάχιστον
όχι τώρα.

Θέλω να πιούμε καφέ

να μου δείξεις τις φωτογραφίες σου

εκείνες

που δεν έχεις δείξει σε κανέναν

και να μου μιλήσεις

γι' αυτά που σε κάνουν εσένα.

Αν ξέρεις...

Είναι ωραίο να ξέρεις.

Νομίζω

δεν ξέρω.

Άτιτλο

Τις νύχτες

εκτός απ' το σώμα

πεινάει κι η ψυχή.

Είμαι άδειος από λέξεις

καινούριες.

Κι ας τις χρησιμοποίησα κάποτε

για να σκάψω έναν δρόμο

όταν πέτυχα τοίχο.

Τώρα

γλιστράνε και φεύγουνε

βουτάνε σε χρώματα και κάρβουνα

γίνονται μουντζούρες.

Τις νύχτες

εκτός απ' το σώμα

πεινάει κι η ψυχή.

Κουβέντες

Μια μέρα θα βρεθούμε σ' ένα δωμάτιο
με χαμηλό φως
Θα μας κρατάει παρέα κρασί ή τσίπουρο
δικό μας
Και θα πούμε κουβέντες
Κουβέντες
γεμάτες μ' αυτά που μας πόνεσαν
μ' αυτά που μας έκαναν να γελάμε
Χωρίς τύψεις και μετάνοιες
με απλή αποδοχή
Θα θυμηθούμε
αυτά που μας έκαναν όπως είμαστε.

Περιμένοντας

Είδα τη βροχή να 'ρχεται.
Ακούμπησα τους αγκώνες μου στα κάγκελα
Και περιμένω να φτάσει.

Άνθρωποι

Πάντα μ' άρεσε να παρατηρώ τους ανθρώπους.
Νομίζω πως είναι μια συνήθεια που απέκτησα τυχαία,
περιμένοντας μόνος, γιατί φτάνω νωρίς.
Από τους περισσότερους μαθαίνεις.
Μαθαίνεις πολλά.
Αλλά οι αγαπημένοι μου είναι εκείνοι που με κάνουν να χαμογελάω.
Αυτοί που περπατάνε στο δρόμο
και σκέφτονται για μια στιγμή τον άλλον
ή θυμούνται κάτι που τους είπε.
Και χαμογελάνε.
Ψηλώνουν.
Κι ένα ασυνείδητο χοροπηδηχτό μπαίνει στο βήμα τους.

Ο Φάρος

θα πέσω να κοιμηθώ
σ' ένα κρύο δωμάτιο
με ζεστό πάπλωμα.
θα βάλω πιτζάμες απόψε
και θα σκεπαστώ μέχρι τη μύτη.
θα 'χω τ' ακουστικά στ' αυτιά
και θα φαντάζομαι Τον Φάρο.
θα ελπίζω σ' ένα καλό όνειρο
παρόλο που ξέρω πως θα 'ναι κουλό
και θα το σκέφτομαι
μετά απο τρεις μέρες
όταν θα ψήνω καφέ
ή θα πλένω τα πιάτα.
αλλά θα ελπίζω σ' ένα καλό όνειρο
όπως θα ελπίζω σε μια καλύτερη μέρα.

Άννα

Ζήλεψα την ύπαρξη
μιας Άννας
Να χαζεύουμε αγκαλιά τον ήλιο
να χάνεται στη θάλασσα
και να της σιγοψιθυρίζω
πως ξαναβρήκα την αιωνιότητα

Μετακόμιση

καθυστερημένη μετακόμιση σε tumblr.
click me

Υπέρ

Κύλησα αγκαλιά μ' ένα γεμάτο φεγγάρι σε υγρό, ατίθασο στρώμα. Σκεπάστηκα με σκληρούς βοριάδες και έβαλα μαξιλάρι χαμηλά βουνά. Έσβησα τα φώτα με τον αντίχειρα, έκλεισα τα μάτια.
Ξύπνησα βυθισμένος μπροστά στην πύλη της υπόγεια πόλης. Περίτεχνα σκαλισμένη και φθαρμένη. Δεν την άνοιξα... φοβήθηκα. Το φεγγάρι είχε σβήσει προ πολλού.
Έμαθα σήμερα κάτι που ήδη ήξερα... αν πεθάνω πρώτος, θα έχω κάνει τη δουλειά μου.

Published with Blogger-droid v1.6.5

Χαμόγελα

Τ' αγορασμένα χάλασαν
δεν κράτησαν μια μέρα.
Τα δωρεάν αντέξανε
κι ας τά'χω χιλιο-δεί.
Εκείνο το μοναδικό
εκείνο το μιας χρήσης
εκείνο το αβίαστο
να δω αν θα θυμηθώ.

Published with Blogger-droid v1.6.5

Ζούνταπ

Με δυο ανάσες
και έναν αναστεναγμό ζούνταπ σε ανηφόρα
κατηφορίζεις σε χέρια που μίσησες ακαριαία
αλλά είναι μοναδικά εύκαιρα.
Με δυο βήματα
και γραπώματα συνεχόμενων στιγμών
τρεκλίζεις στις σκάλες που υπήρχαν πάντα
αλλά δεν κατέβηκες ποτέ.
Με δυο χρώματα
και λίγα αρώματα ζεστά
ποτίζεις κύτταρα και τοίχους που φουσκώνουν
και σε σφίγγουν καθημερινά
καλύπτοντας τα πάντα.
Με δυο λέξεις
και τρεις φάλτσες πνευστές νότες
πνίγεις φωνές που σιχάθηκες να ακούς
γιατί ξέρεις πως έχουν δίκιο.
Με δυο ανάσες
και έναν αναστεναγμό ζούνταπ σε ανηφόρα
κατηφορίζεις σε χέρια που αγάπησες μοιραία
αλλά δε θα είναι ποτέ μοναδικά.

Δίκλινο

Με είδα θολά να σηκώνομαι σα φάντασμα,
άφηνα τα χνάρια της φιγούρας μου στον αέρα.
Δεν έμοιαζα με μένα αλλά ήξερα πως ήμουν εγώ.
Κατάλαβα πως με κοιτούσα και σταμάτησα, 

να κοιτάξω.
Με είδα κρυμμένο πίσω από ένα σώμα που δε γνώριζα,
το κεφάλι μου σηκωμένο πάνω από τον ώμο του.
Κάτι έχω να κάνω.
Έρχομαι.

Μια ανεμόσκαλα, για την ψυχή μου

Α.
Σκέφτηκες να απλώσεις μια ανεμόσκαλα στο μπαλκόνι σου
έτσι ώστε όταν αποφασίσεις να πηδήξεις,
αν αλλάξεις γνώμη πέφτοντας, να απλώσεις το χέρι σου...
κι αν είναι της μοίρας σου γραφτό
ν' αρπάξεις κάποιο από τα σκαλοπάτια.
Σταμάτα να σκέφτεσαι μαλακίες και πούλα την ανεμόσκαλα.
Διάβολε! πούλα και το μπαλκόνι...
Β.
Πούλα και την ψυχή σου, που να πάρει!
Αλλά οι τιμές έχουν πέσει κατακόρυφα
και η οικονομική κρίση αποθαρρύνει τους υποψήφιους αγοραστές σε τέτοιες επενδύσεις.
Δάνεισέ τη... Ναι ναι! αυτό είναι! Δάνεισέ τη!
Δάνεισέ τη σε μικρά κομμάτια αριστερά και δεξιά.
Δάνεισέ τη σε μικρά κομμάτια που μένουν.
Δάνειζέ τη καθημερινά
αλλά ποτέ ολόκληρη...

Φανερά κρυμμένη

Ευχάριστα...
τη διάθεση της θλίψης
υποδέχομαι φανερά κρυμμένη...
κάτω από κωμικές εκφράσεις
φτιαγμένες να αγγίζουν τα εύκαμπτα χείλη
της τρίτης, τέταρτης, πέμπτης παρουσίας.
Στη δεύτερη βασίστηκα
να τις χαϊδέψει με συμπάθεια...
ξεσηκώνοντας τις σκέψεις
σε μια στοργική αγκαλιά κατανόησης.

Μουτζούρες

Μουτζούρωσα την υπογραφή μου πριν στεγνώσει το μελάνι.
Σ' αυτό το έργο δε θέλω αναγνώριση
αλλά δε θέλω να χάσω και τη σύνδεσή μου μαζί του.
Ξύνω για ώρες το δάχτυλό μου να φύγει η μαυρίλα
μόνο για να ανακαλύψω κάτω από τη σκαμμένη σάρκα και το αίμα
πως είναι η σφραγίδα του εγώ μου.
Ίσως ένα από τα πολλά εγώ που κάνουν το εμείς.
Και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα...
για τους υπόλοιπους δε ξέρω...
περιμένω να με πάρουν στο κατεβασμένο τηλέφωνό μου.
Μην ανησυχείτε, έχω βάλει τηλεφωνητή:
"Το νούμερο που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή προσωρινά
λόγω θανάτου. Αν δεν καταληφθεί το νούμερο από άλλον, νέο συνδρομητή
εντός της τριήμερης διορίας για ανάσταση,
θα είναι και πάλι διαθέσιμο στο γνωστό σας χρήστη."


Σκέφτομαι τη γραφικότητα που θα είχε στις μέρες μας η νεκρανάσταση... Στα παράθυρα των τηλεοπτικών μας δεκτών οι τυχεροί θα είχαν το δικαίωμα τίτλου "Συνάδελφος Ι.Χ." (όχι αυτοκινήτου). Όσο για τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, δε θέλω καν να το σκέφτομαι... μέχρι και τη δημιουργία συνδέσμου θα προκαλούσαν. Αχ, πάλι από αλλού ξεκίνησα και αλλού κατέληξα. Ας όψεται η επιρροή της μύγας που, μετά από φαινομενική νέκρωση δύο ημερών στο πάτωμα του σπιτιού μου (ναι, είμαι βρωμιάρης), αποφάσισε να πετάξει...

Υ.Γ. Οι θρησκόληπτοι μην παρεξηγηθείτε από τα παραπάνω καθώς είναι φανερή η χιουμοριστική μου διάθεση. Αν δεν είναι φανερή σε σας, ζητήστε από το Θεό της επιλογής σας (και όχι της επιβολής σε εσάς) να βρέξει χιούμορ.

Επανένωση

Ανάσκελα
Η μικροσκοπική της φιγούρα καθόταν στο στήθος μου
Άκουγα την ανάσα της
Η δική μου, δεν ξέρω, χαμένη
Με ταχύτητα βλεφαρίσματος
και κίνηση λαστιχένιας μαριονέτας
έβαλε τα μάτια της στα μάτια μου
Το φως χάθηκε
κάτω από τις κουρτίνες των μαλλιών της
Με τράβηξε σε ένα όνειρο
που είχα καιρό να δω
Χάιδεψε το μάγουλο μου με το δικό της
"Ήρθα, γιατί κοιμάσαι;"
Τυφλώθηκα στην πρώτη ανάσα

Χάραμα

Αν σταματήσουν τα πουλιά να κελαηδούν
θα σταματήσει η μέρα να χαράζει
Γι' αυτό κελαηδήστε
κι ας μη μου αρέσει το ξημέρωμα

Αμπέλων 2

Άλλαξα κέλυφος
μετέφερα τις αναμνήσεις μου σε νέο
Βγήκα στον κόσμο που απώθησα
και μπλέχτηκα με τους γνωστούς
Με δέχτηκαν τόσοι
με απέρριψαν άλλοι τόσοι
(Ξανά) αναζήτησα επιβεβαίωση ύπαρξης
Σκέφτομαι, άρα υπάρχω
Με σκέφτονται, άρα υπήρξα

Υπόμνημα

Σε περιμένω στην επόμενη στάση.
Αν χάσεις το λεωφορείο μην πάρεις ταξί.
Αν πάρεις ταξί μην ξεχάσεις το αποσμητικό χώρου.
Αν ξεχάσεις το αποσμητικό χώρου άναψε τσιγάρο.
Αν δεν ανάψεις τσιγάρο μην κοιμηθείς.
Αν κοιμηθείς θα ξεχαστείς.
Αν ξεχαστείς θα αργήσεις.
Αν αργήσεις δε θα είμαι εκεί.
Αν δεν είμαι εκεί θα είμαι στην προηγούμενη στάση.

Mistreated

Η κούπα του καφέ χοροπηδούσε στο γυάλινο τραπεζάκι στον ήχο του Mistreated που έβγαινε από τους πατημένους κώνους των ηχείων του. Ο ήλιος τόνιζε την κάπνα που γέμιζε το δωμάτιο. Δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ενός προβολέα που τον χτυπούσε πάνω στη σκηνή. Στεκόταν με ανοιχτά τα πόδια ζωσμένος με την κιθάρα και φορώντας μόνο τα χιλιοσκισμένα jeans του, κοιτούσε το ταβάνι, σαν χιλιάδες θαυμαστές να κρεμόντουσαν από την πένα του. Ένα περίεργο χαμόγελο συγκρατούσε ένα τσιγάρο στο στόμα του, καμμένο μέχρι το φίλτρο. Έμενε ακίνητος, μα στο μυαλό του χτυπιόταν ενώ συνόδευε τους Deep Purple σε ένα κομμάτι που σήμαινε για αυτόν την πιο απλή, ξέγνοιαστη περίοδο της ζωής του.
Τότε που η τριάδα γυρνούσε καθημερινά στα μπαράκια έχοντας στο στόμα τους τις λέξεις: σουβλάκι, κομπόστα, γεμιστά. Χορεύανε τσιφτετέλι σε μια γέφυρα (γέφυρα να την πεις; Γέφυρα... δε γαμιέται) του Chop Suey και τραγουδούσανε, όλο φάλτσο και χαμόγελο, το ρεφραίν του Mistreated, όταν η κουβέντα πήγαινε στα γκομενικά. Με κατάληξη της κουβέντας στη μουσική. Πάντα στη μουσική. Η μισή τους ζωή τότε. Ίσως και παραπάνω. Πρόβες, γκρίνιες, γέλια, νεύρα και καβγάδες... αδρεναλίνη και βαρεμάρα, όλα σε ένταση. Και τα live, αχ τα live... όλα στο κεφάλι του, από το πιο βαρετό μέχρι το πιο ανατριχιαστικό, τα live των δέκα, τα live των εκατό.
Εκεί η σκέψη του σταμάτησε και επέστρεψε στο παρόν. Η κούπα του καφέ σταθερή. Έβγαλε την κιθάρα από τον ώμο και την κρέμασε στο μοναδικό καρφί στον τοίχο πάνω από το κρεβάτι. Κάποτε τον είχαν ρωτήσει: "Ρε μαλάκα, δε φοβάσαι μη σου πέσει η κιθάρα στο κεφάλι;" Ασυναίσθητα απάντησε: "Αν είναι να πεθάνω, ας πάω από κιθάρα." Ποιός να το πίστευε ότι η ευχή του θα γινόταν πραγματικότητα...

Αμπέλων 1

Το τίποτα χρόνιο...
το καθόλου αιώνιο.
Νερό που κυλάει όπως πάντα, όμως πια εμφιαλωμένο και μεταλλικό. Με έναν πιγκουίνο να σου λέει σε ποιο κρασί θα το βάλεις, ποτήρι γεμάτο θα κρατάς ψηλά, κοιτώντας τη νύχτα, περιμένοντας να γεννήσει αστέρια και το φεγγάρι να γεμίσει με το ψεύτικο του φως τα μάτια των ανθρώπων που έχεις απέναντί σου. Ο ήλιος θα έρθει με τη αλήθεια του κρυμμένη από ανατολή σε δύση για να μη νιώθεις μόνος όταν πας και πηγαίνεις.
Και πας και πηγαίνεις και πας και πηγαίνεις και πας και πηγαίνεις και πηγαίνεις και πας, να φύγεις από κει που πάντοτε μένεις κοιτώντας τους άλλους που σε κοιτάνε για να δουν αν τους βλέπεις μέσα από τις κουρτίνες του εγκεφάλου σου που φοράει σπασμένα γυαλιά αποφεύγοντας, όσο μπορεί, την επαφή με την αλήθεια του κόσμου που όλοι λένε πως είναι σκατά.

Τα λεγόμενα που εμπεριέχουν τον κόσμο πολλά και ποικίλα. Παράδειγμα η έκφραση: "Ήρθε κι αυτό στο κόσμο". Τυχαίο το γεγονός ό,τι σε πολλές των περιπτώσεων η γέννηση ενός ανθρώπου συνοδεύεται από ακούσια αφόδευση; Κι εμείς οι τυχεροί ψεκάζουμε το άρωμά μας να καλύψουμε τη μπόχα, σκατά δε γνωρίσαμε ποτέ, σε αντίθεση με αυτούς που κολυμπάνε μέσα τους από τη γέννα.
Η ζωή είναι ωραία. Η ζωή είναι σκατά. Η ζωή είναι όλα. Η ζωή είναι ένας βρέφος και ο κόσμος η κούνια του.

Μη χαθούμε

Την έψαξα γιατί μου είχε λείψει τόσο
που είχα ξεχάσει τη μορφή της
Την έψαξα σε μέρη γνωστά
που οι άνθρωποι αποφεύγουν
Την πλησίασα, την ένιωσα, αλλά μου ξέφυγε
σκόνταψα πάνω σε περαστικούς
Την έχασα κάτω από μια λάμπα που τρεμόσβηνε
και τράβηξε για μια στιγμή το βλέμμα μου
Τη ξέχασα μπαίνοντας στην παιδική χαρά
Τη θυμήθηκα βλέποντας πως δεν υπήρχαν παιδιά
Βρήκα τα ίχνη της σε ιδρωμένα τζάμια λεωφορείων
σε γεμάτα γραμματοκιβώτια και πεταμένα διαφημιστικά φυλλάδια
Η πόρτα ανοιχτή κι εκείνη εκεί
να κάθεται στα αγαπημένα μου σημεία
να ακούει τις αγαπημένες μου μουσικές
να ξεφυλίζει τις αγαπημένες μου εικόνες
να παρακολουθεί τις αγαπημένες μου ταινίες
Δεν την γνώρισα
Την ένιωσα ξένη
Μου είπε "Φεύγω"
Της είπα "Μη χαθούμε"

Igloo

Γύρισα στο igloo μου κατευθείαν από τη δουλειά. Φανταζόμουν την Εσκιμώα μου ντυμένη με περίεργα δέρματα να κυλιέται στους πάγους και ήμουν ξαναμμένος όλο το πρωί.
Την είχα γνωρίσει στα i-gloo τον περασμένο μήνα όταν αγόραζα σώβρακα με κωλό-πορτες, ήταν η πωλήτρια στον συγκεκριμένο τομέα. Μετά από συζητήσεις του κώλου της ζήτησα να βγούμε κι από τότε είμαστε κώλος και βρακί.
Τη βρήκα στο ψυγείο σκυμμένη να διαλέγει το υποψήφιο δείπνο. Κατάλαβε πως γύρισα και κοίταξε προς το μέρος μου. Φαίνεται η λιγούρα έτρεχε από τα μάτια μου και πριν προλάβω να χαιρετήσω με αναχαίτισε:
"Αυτό που σκέφτεσαι να το ξεχάσεις. "Προσπαθούσα να εκπαιδεύσω τον Παρμενίωνα (το μικρό μου θαλάσσιο ελέφαντα που έχω κατοικίδιο) και με το ζόρι στέκομαι όρθια."
Παράτησα το χαρτοφύλακα και έπιασα το καμάκι.
"Δε γαμείς που δε γαμείς, δεν πας για ψάρεμα;"

Χαραμάδα

Ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο
εκεί, στη χαραμάδα
που μαζεύεται η σκόνη και το ξεσκονόπανο δεν πιάνει...
μόνο ένα φύσημα, κι αυτό ανεπαρκές.
Στην αρχή με τη μοναξιά
μετά θά'ρθουνε κι άλλοι.
Στριμωχτά και ζεστά από τα χνώτα
μέχρι να μπουκώσει και να ξεχυλίσει...
να σταθεί δίπλα στο άσπρο και στο μαύρο.
Ίσως να τα καλύψει...
ελεύθερη και σταθερή η παραφωνία.

Όμορφο όνειρο, μη βιάζεσαι

Πήρε τηλέφωνο τον Ύπνο και του είπε πως θα αργήσει
Εκείνος αποκρίθηκε: "Μη βιάζεσαι, θα φτάσεις"
Μα δεν τον άκουσε και φτάνοντας, ξέχασε την πόρτα ανοιχτή
Πίσω του ακολούθησε χαμογελώντας ο Εφιάλτης

Ο χτύπος

Πήγε με φτυάρι στο κυπαρίσσι της καρδιάς του. Έσκαψε βαθιά κοντά στις ρίζες του, ήθελε να ελέγξει αν χτυπούσε ακόμα. Δεν μπορούσε να δει καλά μέσα στο σκοτάδι. Αναγκάστηκε να τη σηκώσει ψηλά, να τη φέρει με τα δυο του χέρια, όσο μπορούσε, πιο κοντά στο φως. Πήγε να φυσήξει πάνω της, μα ένας χτύπος της τον πρόλαβε και γλυκά τίναξε το ελάχιστο χώμα που την έκρυβε. Ξέχασε γιατί την είχε θάψει. Την κράτησε με το δεξί χέρι στον κόρφο του, κάτω από το παλτό και έτρεξε στο σπίτι.

Αλλαγή όρασης

Ξάπλωσε στο χορτάρι της πλαγιάς και κοίταξε ανάποδα την πόλη. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του αλλάζοντας την όρασή του, δίνοντας στα κτήρια μορφή μαγειρικών σκευών, φτιαγμένα από υδράργυρο. Ψήλωναν και λικνιζόντουσαν κάτω από τον ζεστό. "Άραγε να μικραίνουν με τον κρύο; Περίεργη η πόλη κι ο υδράργυρος δηλητηριώδης. Γι' αυτό δε βλέπεις ανοιχτά παράθυρα κι ανθρώπους στα μπαλκόνια. Φοβούνται να αγγίξουν τους τοίχους της ζωής τους."
Ανασηκώθηκε γυρίζοντας προς τη λίμνη. "Αυτή δε φοβάται τίποτα, δε σταματάει να χορεύει... τουλάχιστον μέχρι να ξεραθεί."
"Τι κάνεις, μικρέ; Κοιτάς την επιφάνεια να βρεις το ουσιαστικό;"
"Το βρήκα το ουσιαστικό."
"Και;"
"Ψάχνω το επίθετο."

Οινοπνεύματος

όνειρα παλιά με ανθρώπους που είχες από χρόνια ξεχάσει, τώρα μπροστά σου στέκονται σα να τους είδες μόλις χθες. Και ψάχνεις την τούρτα γενεθλίων της γυναίκας που γιορτάζει αλλά δεν έχει φυσήξει τα κεράκια, γιατί είναι μεθυσμένη από νωρίς κι η φίλη της την παίρνει μακριά, να πιει έναν καφέ και να κοιμηθεί. Την βρίσκεις με το κεράκι αναμμένο, μα σου φωνάζουν, "Όχι, δεν είναι αυτή, η άλλη δίπλα" και απορείς βλέποντας τη σωστή τούρτα δέκα εκατοστά δίπλα με το κερί σβηστό κι ένα κομμάτι να λείπει. Η βραδιά τελειώνει με γνωστούς άγνωστους και στιχομυθίες "Τα λέμε αύριο". "Μπορεί να φύγω". "Ε, τότε από Δευτέρα", σα νά 'ταν φίλοι καρδιακοί και να τους έχεις λείψει και άλλες απορίες, "Γιατί νιώθω να είμαι σε ένα γάμο που δεν ξέρω το ζευγάρι, ποιος άλλος είχε γενέθλια απόψε και μπέρδεψα τις τούρτες και που σκατά εξαφανίστηκε η παρέα με την οποία ήρθα;"

,

Δακρύζω και αφήνω το υγρό να ξεραθεί
σχηματίζοντας ένα αλατισμένο μονοπάτι στο πρόσωπό μου
σαν αυτά που γλύφεις το καλοκαίρι αραχτός μετά τη θάλασσα
και νιώθεις να σε στέλνει δεκαετίες πίσω
στο πρώτο μπάνιο που θυμάσαι.
Δεν είναι δάκρυ για μια αγάπη που έφυγε
ούτε για το χαμό κάποιου καλού φίλου.
Δεν είναι δάκρυ χαιρετισμού, ενός στερνού "Αντίο"
είναι άσχετο με κάθε τραγωδία ή χαρά
στερημένο από κάθε μορφή συναισθήματος.
Είναι το καθημερινό δάκρυ του χασμουρητού.

Μαύρα περιστέρια

Σου 'στειλα ρημαγμένες κραυγές με μαύρα περιστέρια
μα, σαν τα είδες να έρχονται, τρόμαξες
έκλεισες τα παραθυρόφυλλά σου
και με σφιγμένη τη γροθιά στο στήθος, αναπήδησες
στο ξεπουπούλιασμά τους
Ένα μονάχο επέστρεψε, με σπασμένο φτερό
μάρτυρας της αποτυχίας να σε φτάσω
Ένα μονάχο επέστρεψε, με σπασμένο φτερό
αυτό που κουβαλούσε την καρδιά μου

Γραφοπηγαίνοντας

ακούω το χώμα να αποχωρίζεται το φλοιό
μυρωδάτο πλησιάζει
έξω από το παράθυρό μου
σχηματίζει σκαλοπάτια σε σχήμα πέλματος
σε μέγεθος ογκώδους εγώ
αποτυπώματα δικά μου
βρώμικα και σκασμένα
Διστακτικά, πηδάω στα κομμάτια μου
επισφαλής ο προορισμός
πολύ μακριά για να διακρίνω
Ο καθρέφτης του ήλιου μεγάλος
και μόνος
Βαρέθηκα, κουράστηκα, φοβάμαι
γαντζώνω το αγκίστρι μου
κρεμάω την πετονιά μου
είναι λεπτή μα θα κρατήσει
κι αν δεν κρατήσει
θα μετριάσει
την πτώση μες στο δάσος
Πλέκω φτερά από αγκάθια
κανείς να μην τ' αγγίξει
κι αν τα πειράξει
ενθύμιο, αγκάθι να του μείνει
να το φοράει στη μύτη του
ρινόκερος να γίνει
Από τα σκαλοπάτια μου αντίθετα πετάω
πετάω προς τη θάλλασα
τις πέτρες για να βρω
στους κόκκους που μεγάλωσαν
στους θραύστες που μικρύναν
να πω την καλησπέρα μου
κι ας πέσει στο γιαλό

ο

Ξημέρωσε και ντύνεσαι
γρήγορα να προλάβεις
Τρέχεις να πας στο πουθενά
εκεί που υπάρχουν όλα
Σου είπαν, πρέπει να βιαστείς
δε θα σε περιμένουν
όλα του κόσμου γίνονται
δε στέκονται, αλλάζουν
τρέξε, ποτέ μη σταματάς
τρέξε, γιατί θ' αργήσεις
Γυρνάς φθαρμένος, νηστικός
και πέφτεις και κοιμάσαι
Πες μου, πού πήγες;
Πουθενά
Τι είδες;
Δε θυμάμαι... τίποτα... ξημερώνει...

Στο μώλο

Το φεγγάρι ξεγλυστράει από τα μεγάλα σου μάτια
ενώ το πρόσωπό σου χάνεται στο μαύρο σκιαχτικό
ελευθερώνοντας σφαίρες αέρα
να κρατήσουν συντροφιά στα σαράκια που γλεντάνε
και στα δάκρυα που τρέχουν να σε βρουν

Piss of(f) mind

Κατουράω στις φλόγες του μυαλού μου
να σβήσω μαύρες, μελαγχολικές εικόνες
που τόσο ταιριάζουν με τον μουντό ουρανό
Έχει κρύο αλλά φοράω πουλόβερ
και στη βροχή, η ομπρέλα είναι περιττή
Κοιτάω ψηλά, με βγαλμένη τη γλώσσα
αφήνοντας τη γη με ταχύτητα φωτός

Τελευταία σταγόνα

Ελεύθερος από τα σύννεφα
ο ήλιος προλαβαίνει να χαμογελάσει
στην τελευταία σταγόνα βροχής
Κι όπως την κοιτάς
ζωηρή να χορεύει αργά
θέλεις να γίνεις μικρός
να τρέξεις να προλάβεις
να βουτήξεις μέσα της
πριν γίνει ένα με τη λάσπη
Ανέβα σταγόνα πίσω στο σύννεφο
και πέσε πάνω σε λουλούδι.

Μνήμες

     Ιδρωμένος, χλωμός και τρέμοντας από το φόβο. Με το κεφάλι του ακουμπισμένο στο παράθυρο του τρένου, κοιτούσε έξω χωρίς να βλέπει. Το μυαλό του πλημμυρισμένο από εικόνες και η καρδιά του από συναισθήματα, που πηγάζανε από τις μνήμες που ξύπνησε η ερώτηση...
     "Πώς, σκατά, ήρθαν έτσι τα πράγματα;"
     Βλαστημούσε την ώρα και τη στιγμή που κατέβηκε στο πάρκο, πριν κάνα μήνα, για ανεφοδιασμό. Τη νύχτα που τη γνώρισε. Όταν έφευγε το delivery boy, πίσω από το άγαλμα μιας τυφλής γυναίκας είδε μια φιγούρα και πήγε να κοιτάξει. Ωραία γκόμενα, στυλάτη, αλλά σε μαύρα χάλια από τη στέρηση. Την πλησίασε. Πριν καν προλάβει να μιλήσει, τον είχε πιάσει από το πουκάμισο και του ζητούσε μια ψιλή. Να της φύγουν οι πόνοι. Τα ίδια που λένε όλα τα πρεζάκια που έχουν ξεμείνει. Πάνω του είχε αρκετή ντόπα για να φτιαχτεί ολόκληρος λόχος. Ήταν το μηνιαίο πάρτυ άλλωστε και είχε εφοδιαστεί κατάλληλα. Άσχετο αν δεν πάτησε το πόδι του εκεί τη συγκεκριμένη νύχτα. Είδε την ευκαιρία προς εκμετάλλευση. Το φίνο γκομενάκι να του ζητάει ντρόγκια, ο ίδιος να μην έχει σκοράρει εδώ και πόσο καιρό, άρα μια πρόταση αρκούσε...
     "Είσαι για το καλύτερο εικοσιτετράωρο της ζωής σου;"
     Τελικά τα εικοσιτετράωρα γίνανε πολλά, περνούσε καλά μαζί της, εκείνη έβαζε το σώμα της, αυτός τις ουσίες. Τότε, έτσι το σκεφτόταν. Εκείνη και η τύχη τα βλέπανε διαφορετικά τα πράγματα. Είχε δεθεί μαζί του, ο λόγος άγνωστος ακόμα και στην ίδια. Αλλά δεν του το είπε ποτέ.
     Τουλάχιστον, μέχρι αυτή τη ρημάδα μέρα που ευχόταν να μην ξημέρωνε ποτέ. Τη μέρα που αποφάσισε να πάει να τη βρει στο σπίτι της, γιατί είχε να δώσει σημείο ζωής εδώ και μια βδομάδα, από τη τελευταία φορά που έφυγε από το σπίτι του. Πάντα πήγαινε εκείνη σπίτι του. Του άνοιξε χωρίς να πει λέξη. Καθίσανε στον καναπέ. Δεν είχε ανοίξει ακόμα το στόμα της, παρά μόνο κοιτούσε αμήχανα και νευρικά το πάτωμα. Αποφάσισε να σπάσει εκείνος τη σιωπή.
     -Τι έγινε ρε μωρό; Που έχεις χαθεί;
     -Είμαι έγκυος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να στο πω. Το σκέφτομαι από τη μέρα που το έμαθα και δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος. Είμαι έγκυος. Και θα το κρατήσω. Θα καθαρίσω κι από τα ναρκωτικά. Κανόνισα και με το κέντρο απεξάρτησης, αύριο μπαίνω. Ήθελα να στο πω...
     Και μετά θολούρα. Σκόρπιες εικόνες. Εκείνη στο πάτωμα. Εκείνος από πάνω της να την κλωτσάει. Δόντια να πετάγονται στα πλακάκια. Το περίστροφο στο χέρι του με ματωμένη τη λαβή του. Εκείνη μέσα από το σκόπευτρο.
     Γούρλωσε τα μάτια του...
     "Πυροβόλησα; Δεν πυροβόλησα. Πυροβόλησα;"

Ατύχημα

     "...και μια είδηση που μόλις έφτασε. Ένα τροχαίο ατύχημα στο κέντρο της πόλης, με θύμα μια νεαρή γυναίκα. Συνδεόμαστε με την αίθουσα σύνταξης, για περισσότερες λεπτομέρειες."
     
     "Καλησπέρα σας, πριν από περίπου μία ώρα ένα τροχαίο ατύχημα, ήταν η αιτία της διακοπής της κυκλοφορίας. Σύμφωνα με αυτόπτεις μάρτυρες, μια νεαρή γυναίκα, στην προσπάθειά της να διασχίσει το δρόμο, παρασύρθηκε από διερχόμενο αυτοκίνητο. Να σημειωθεί εδώ πως ο οδηγός του αυτοκινήτου ήταν καθ'όλα νόμιμος, αντίθετα, το θύμα αγνόησε τον κόκκινο σηματοδότη. Η σφοδρότατη σύγκρουση είχε ως συνέπεια τον ελαφρύ τραυματισμό του οδηγού και το βαρύ τραυματισμό της νεαρής γυναίκας, η οποία φαίνεται να έχει ακρωτηριαστεί. Η άμεση άφιξη του ασθενοφόρου δίνει ελπίδες για τη σωτηρία της. Σύμφωνα με πληροφορίες και περιγραφές των περίοικων, πρόκειται για την κόρη Υπουργού, η οποία μένει μόλις ένα τετράγωνο από το σημείο του δυστυχήματος και είχε απασχολήσει στο παρελθόν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λόγω του έκλυτου βίου της.
     Τα πράγματα όμως περιπλέκονται καθώς, από ό,τι φαίνεται, είχε απασχολήσει και την αστυνομία όταν είχε δεχτεί επίθεση πριν λίγους μήνες από τον τότε σύντροφό της, γνωστό τοξικομανή της περιοχής. Ο νεαρός άντρας, που μέχρι σήμερα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, συνελήφθη πριν λίγο από τακτική περίπολο της αστυνομίας, που τον αναγνώρισε. Πάνω του βρέθηκαν ένα περίστροφο και δέκα γραμμάρια ηρωίνης και αυτή τη στιγμή ανακρίνεται, σε μια προσπάθεια διελεύκανσης της όλης υπόθεσης, καθώς η αστυνομία υπολογίζει πως η ξαφνική εμφάνιση του άντρα και το τροχαίο ατύχημα σχετίζονται άμεσα."

     "Σε ευχαριστούμε πολύ. Για οποιαδήποτε εξέλιξη στην υπόθεση, θα σας ενημερώσουμε στην πορεία του δελτίου.
     Μεγάλο βάρος δίνει η κυβέρνηση..."

Βρώμικο εικοσιτετράωρο

     Αραχτός στο κρεβάτι, γυμνός, με το περιποιημένο στο στόμα. Εκείνη στην τουαλέτα. Το τελευταίο εικοσιτετράωρο την έχει πεθάνει στο γαμήσι. Σταματούσαν μόνο για τα απαραίτητα, περιεχόμενα σε σακουλάκια, μπουκάλια και σύριγγες, σκόρπια γύρω και πάνω στο κρεβάτι. Της το είχε υποσχεθεί άλλωστε. Την άκουγε να μουγκρίζει καθώς πόναγε κατουρώντας, το μουνί της είχε πρηστεί από την τριβή. Τέτοιο πούτσο στη ζωή της δεν είχε ξαναφάει και το σώμα της είχε σταματήσει να παράγει υγρά εδώ και ώρες. "Στεγνά, χωρίς σακουλάκια και μαλακίες" όπως έλεγε ο ίδιος. Γι' αυτόν το γαμήσι ήταν κάτι το ζωώδες, χωρίς ενδοιασμούς και περιττά πράγματα. Δυο σώματα ήταν αρκετά.
     Κοιτούσε έξω από το παράθυρο το πάρκο. Μπάνισε ένα ζευγαράκι να χαριεντίζεται στο παγκάκι κοντά στο δρόμο. "Έρωτες και μαλακίες" σκέφτηκε, ενώ σηκώθηκε όρθιος πάνω στο κρεβάτι με το τσιγάρο στο στόμα και έσκυψε προβάλοντας το κεφάλι του έξω από το παράθυρο. "Δε μου λες ρε φιλαράκι, της πετάς από κανέναν ή ακόμα στο πίτσι πίτσι την έχεις;" Ο άντρας πήγε ν' απαντήσει, αλλά η σοκαρισμένη συνοδός του, που κοιτούσε ακόμα το γυμνό άντρα στο απέναντι παράθυρο αποσβολωμένη, τον απέτρεψε αρπάζοντας του το χέρι. "Σιγά μωρή παρθενοπιπίτσα που κοκάλωσες, αφού το ξέρω, τα θέλει το μουνάκι σου." Το ζευγάρι απομακρύνθηκε, αφήνοντας τον να τους κοιτάζει κουνώντας ρυθμικά τη γροθιά του. "Αν θες πάντως, πέρνα από δω να σε περάσω ένα χέρι", φώναξε και τελειώνοντας τη φράση του πρόσεξε πως τον κοιτούσε άναυδη μια γριά στο πεζοδρόμιο. "Τι έγινε γιαγιά, θέλεις κι εσύ λίγο;", είπε και στύλωσε το σώμα του πιο κοντά στο παράθυρο, κουνώντας τον πούτσο του πάνω κάτω προς τη γριά, η οποία έτρεξε σαν σπρίντερ σε κατοστάρι Ολυμπιακών Αγώνων για να ξεφύγει από τη χυδαιότητα.
     Με το τελευταίο θύμα της παρενόχλησής του εξαφανισμένο, πέταξε τη τζιβάνα από το παράθυρο και έπεσε φαρδύς πλατύς ανάσκελα στο κρεβάτι. Έμεινε για λίγο, χαμογελώντας, μαστουρωμένος μέχρι τα μπούνια. Μια ιδέα πέρασε από το μυαλό του. Άπλωσε το αριστερό του χέρι στο κομοδίνο που βρισκόταν πίσω του, χωρίς να κοιτάζει. Ρίχνοντας δυο τρία μπουκάλια, βρήκε τελικά το συρτάρι. Το άνοιξε αφαιρώντας από μέσα το περίστροφο. Το κράτησε με τα δυο του χέρια σημαδεύοντας το ταβάνι. Πυροβόλησε νοητά.
     "Μωρό;", φώναξε προς την τουαλέτα, ενώ άδειαζε το περίστροφο αφήνοντας στον κύλινδρο μια σφαίρα. "Είσαι για ένα παιχνίδι;"

Στα όρνια μου

Οι κόρες σε πλήρη διαστολή.
Για να ρουφήξουν τα πάντα.
Τα ορατά και μη.
Φιλτράρονται στον αμφιβληστροειδή.
Η ουσία δηλητηριώδης.
Τα μάτια νεκρώνονται, το δέρμα ζαρώνει.
Η μαυρίλα της έκθεσης καταναλώνει τη ζωτικότητα της ύλης.
Τοξικότητα σε έξαρση και το αντίδοτο πουθενά.
Διαφανές κουφάρι η μέχρι πρώτινος ύπαρξη.
Σε μια γωνιά που το φως δεν φτάνει.
Στο έλεος των μικροσκοπικών οργανισμών.
Στη λιπασματική αποσύνθεση.
Στα όρνια μου.

Χριστούγεννα, μέρα γιορτής...

    Καθισμένος στην καρέκλα σκηνοθέτη έξω στο μπαλκόνι.
    Από τις ορθάνοιχτες πόρτες, φαινόταν στις γύρω πολυκατοικίες το χρυσοστόλιστο σπίτι. Όμως, αυτός είχε γυρισμένη την πλάτη. Κοιτούσε την τηλεόραση που είχε κρεμάσει με το καλώδιο ρεύματος από το λούκι του πάνω διαμερίσματος. Δεν κατάλαβε αυτή του την κίνηση. Απλά ένιωσε ότι έπρεπε να κάνει κάτι... Κι έτσι βρισκόταν τώρα να κοιτάζει τον αγγελιαφόρο να στροβιλίζεται, τυφλώνοντας τον περιοδικά με την εικόνα των ειδήσεων, που ακόμα δεν είχαν τελειώσει και τις κεραίες να κρέμονται σαν σπασμένα άκρα.
    Στο χέρι του ένα μπουκάλι βότκα, που ξεπλένει τα ξεραμένα του χείλη και τρέχει μέχρι το στέρνο του, ποτίζοντας το γεμάτο τρύπες από τις κάφτρες των τσιγάρων του πουκάμισο. Το πουκάμισο που του δώρισε η κόρη του τα περασμένα Χριστούγεννα. Το πουκάμισο που ποτέ δεν του άρεσε αλλά φορούσε συνέχεια.
    Με την τελευταία γουλιά βότκας σηκώθηκε. Κοίταξε το μπουκάλι, σβήνοντας το τσιγάρο στο πάτωμα με τα γυμνό του πόδι. Οι ειδήσεις τελείωσαν. Χάθηκε για λίγο στο εσωτερικό του διαμερίσματος. Στην επιστροφή του τα βήματά του ήταν σταθερά και ρυθμικά σαν φαντάρων σε παρέλαση. Σταθερά και ρυθμικά μέχρι τα κάγκελα, όπου σταμάτησε... Με μια απότομη κίνηση έκοψε το καλώδιο της τηλεόρασης με το ψαλίδι που άρπαξε από την κουζίνα, σαν να ήταν ένα φύλλο χαρτί.
    Πριν διαλυθεί η τηλεόραση στο πεζοδρόμιο, οι μπαλκονόπορτες... ήταν κλειστές.

Η πόρτα

     Ανέβηκε το τελευταίο σκαλί παίρνοντας βαθιά ανάσα.
     Πλησίασε την πόρτα και χτύπησε το κουδούνι στεκόμενος πάνω στο πατάκι. Χτύπησε την πόρτα, πλησιάζοντας το πρόσωπό του.
     "Σε παρακαλώ άνοιξε... εγώ είμαι... αν και καταλαβαίνω ότι δε θα θες να με δεις ύστερα από ό,τι έγινε την τελευταία φορά. Όμως πρέπει να σε δω. Να σου μιλήσω..."
Ακούμπησε τις ανοιχτές του παλάμες στην πόρτα σε μια προσπάθεια να αγκαλιάσει εκείνη.
     "Δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ξέρεις τι είναι να είσαι σφιγμένος ακόμα και στον ύπνο σου; Σαν να φοβάσαι πως κάποιος θα σου κλέψει την ψυχή; Έτσι είμαι από τότε που έφυγες. Με σένα δίπλα μου αισθανόμουν ασφαλής. Αγγίζοντας το σώμα σου... φιλώντας το λαιμό σου την ώρα που κοιμάσαι.. και να γουργουρίζεις όταν σε τσιμπάνε τα γένια μου."
     Έκλεισε τα μάτια του...
     "Να χαιδεύω τα μαλλιά σου. Κι η μυρωδιά σου, να απλώνεται στο δωμάτιο... να μου κρατάει συντροφιά όταν φεύγεις το πρωί. Μου λείπει η μυρωδιά σου... περισσότερο από την ηρωίνη που έχω να χτυπήσω εδώ και τρεις μήνες... Μου λείπεις εσύ... Τώρα το ξέρω. Μου λείπεις. Σ' αγαπ..."
     Κι εκεί έσπασε. Η φωνή του, το σώμα του, η ψυχή του. Η καρδιά του... Ένιωσε μια ατελείωτα αναπτυσσόμενη μάζα να τον τυλίγει και να τον πιέζει με σκοπό να τον συνθλίψει. Με ένα πόνο μεγαλύτερο από τη στέρηση της δόσης του. Με μόνη διέξοδο τα πύρινα δάκρυα που τον τύφλωναν κι έπνιγαν την κάθε προσπάθεια αναπνοής.
     Απομακρύνθηκε από την πόρτα τρεκλίζοντας στις σκάλες.

     Άνοιξε την πόρτα του ανελκυστήρα φορτωμένη με ψώνια. Πλησιάζοντας το διαμέρισμά της κοντοστάθηκε ακούγοντας ένα τρέξιμο στις σκάλες, χωρίς να δώσει μεγάλη σημασία. Ακούμπησε κάτω τις σακούλες και έψαχνε στην τσάντα της το κλειδί. Τότε, είδε τα υγρά αποτυπώματα των χεριών του. Άφησε την τσάντα και τα κλειδιά να της πέσουν στο πάτωμα. Διστακτικά, ταίριαξε τις παλάμες της πάνω στα αποτυπώματα που στέγνωναν.
     Κλωτσώντας ό,τι βρέθηκε στα πόδια της, έτρεξε στις σκάλες να προλάβει...

Ολιγοχρωμία

Κάπου χαμένη...
η πλαστικοποιημένη τυπικότητά μου
να εγκλωβίζει την παιδική μου χωρίστρα...
ανάμεσα σε γράμματα και αριθμούς
η ολιγοχρωμία σαπίζει
όντας ακατάλληλη για το περιβάλλον.
Αναζητώ επιβεβαίωση γέννησης
από κάποιον που αγνοεί την ύπαρξή μου...
προσπερνώντας το παρελθόν
με έλεγχο της αρχής του.

Μ' αυτό το σώμα

...να δω τα πράγματα με άλλο μάτι
να γίνω εξωτερικός παρατηρητής
των καταστάσεων που τρέχουν
του ίδιου μου του εαυτού
εξωτερικός παρατηρητής...
και ποιος θα ζει μ' αυτό εδώ το σώμα;

Μπαλόνι

Κάτι τον ξύπνησε.
Βρέθηκε να κοιτάζει το ταβάνι, μετά από πολύ καιρό.
Χωρίς να ακούγεται "κάτι να παίζει" από τη μεριά του υπολογιστή.
Ένα μπαλόνι σκέψης αιωρήθηκε από πάνω του.
Μέσα του προβαλόταν με το φως από το παράθυρο του μπάνιου μια μικρή ιστορία.
Ξετυλίχτηκε μπροστά του μέσα σε δυο δευτερόλεπτα.
Έσκασε το μπαλόνι και κοιμήθηκε.
Δε θυμάται τι ήταν.
Θυμάται πως αισθάνθηκε.
Χαρούμενος με ένα μικρό κόμπο στο κέντρο του θώρακά του.
Θυμάται χαμογέλασε.
Και ξέρεις τι;
Αυτό του φτάνει.

Μάγισσες και φαντάσματα

Κράζουν και βρυχώνται
Χτυπιούνται μ' αναφιλητά
Στα μάτια έχουν φλόγα
"Μάγισσες, μάγισσες
Μολύνουν την αυλή μας
Τα ήθη μας, τα έθιμα
Την παράδοση"
Οι γηραιοί καταδικάζουν
Αντίσταση στην αλλαγή
Μη χάσουν τη βόλεψή τους
Αρνούνται το όνειρο και τη ζωή
Στις μάγισσες που φθάνουν
Στις μάγισσες που μάτωσαν
Γι' αυτά που τώρα έχουν
Το δικαίωμα, την επιλογή
Τον τόπο και το χρόνο
Χρόνια ολάκερα μοναξιάς
Τους γηραιούς έχουν φθείρει
Μαυρίσανε, μιζέριασαν
Φαντάσματα έχουν γίνει
Με μόνη ασχολία τους
Τον τρόμο να σκορπάνε

15/7/2007

Μικρός θάνατος

Με την καρδιά σου σταματημένη
και το σώμα σου καυτό
ακίνητο τρένο σκουριασμένο
σαπισμένο σκιάχτρο
σε ένα ναρκωτικό οργασμό του εγκεφάλου

Με την καρδιά σου σταματημένη
σαν χύνεις τα υγρά σου
σε δέρματα βρωμισμένα από τη χρήση
στη χούφτα που ξέρεις τόσο καλά
σε πλαστικά σακουλάκια προς απόρριψη

Με την καρδιά σου να ξυπνά
σπρώχνοντας από τα βάθη της την πέτρα
μέσα από πηγμένους κόκκινους δρόμους
πίσω απ' τα μάτια σου
κάτω απ' το δέρμα σου

Να σου χαρίσει οδυνηρή συντροφιά
για την υπόλοιπη μέρα μ' ένα ρυθμό
νταπ νταπ...
νταπ νταπ...
νταπ νταπ...

Η πληγή

Έχω μια πληγή
Όταν κάθομαι με το σώβρακο στο σπίτι
Όταν κάτι με ταξιδεύει
Όταν δεν καταλαβαίνω τις κινήσεις του σώματός μου
Την ξύνω και την ξύνω και την ξύνω
Την ματώνω και κοιτάζω μέσα της
Την αφήνω να θρέψει
Αλλά δεν κλείνει
Κάτι μικρό πριν πέντε χρόνια μου την έκανε
Κάτι μικρό μου άφησε σημάδι

Επιλογή

Θέλω να σε στείλω σε ένα ερημονήσι και να ρωτήσω.
"Ένα μπουκάλι νερό ή μια κονσέρβα;"
Να μου απαντήσεις χωρίς φόβο μες στις σκέψεις σου.
Αν κάνεις λάθος να στο πω, να σου εξηγήσω.
Κι αν δε σε πείσω, να το κάνεις θα σ'αφήσω.
Γιατί είσαι ελεύθερος.

Θέλω να σου δείξω όλους τους δρόμους που υπάρχουν.
Να σου πω "εκείνον πήρα", και πώς ήταν.
Να τους κοιτάξεις, να επιλέξεις ποιον θα πάρεις.
Αν είναι άλλος απ' τον δικό μου θα σ'αφήσω.
Κι όσο μπορώ από κει που θα 'μαι θα βοηθήσω.
Μα πάλι πίσω στον δικό μου θα γυρίσω.
Γιατί είμαι ελεύθερος.




Το παρόν δημιουργήθηκε ύστερα από κάποιες σκέψεις περί επιλογής, ελευθερίας και δημιουργικότητας που τριγυρνούσαν στο ταλαίπωρο μυαλό μου με βάση κάποιες συζητήσεις, παλιές και καινούριες. Αργότερα, έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο στο οποίο ο Sir Ken Robinson μιλάει για την δημιουργικότητα και το σχολείο, εκφράζοντας κάποιες σκέψεις που έκανα ο ίδιος, γι' αυτό και το παραθέτω.



Θα το βρείτε εδώ

25 λεπτά περίπου (Απλοποίηση) (Αυτο...κάτι)

Συστοιχίες ξύλων.
Ακινητοποιημένες από ράβδους μετάλλου.
Κι εγώ από πάνω τους.
Αιωρούμαι. Ίπταμαι.
Σαν πουκάμισο αρπαγμένο από τον αέρα.
Απόδραση από την μπουγάδα της ταράτσας.
Στροβιλίζομαι, ανέμελα.
Σαν το φευγάτο πουκάμισο.
Αυτό που βλέπεις από το παράθυρο.
Που σε κοιτάζει για ένα δευτερόλεπτο και μετά χάνεται χαιρετώντας.
Ίπταμαι. Αιωρούμαι.

Σαν κάτι το μαγνητικό να με κολλάει πάνω από το μέταλλο.
Αλλά δε μ' αφήνει να το αγγίξω.
Και το ακολουθώ.
Η πορεία του είναι τώρα και δική μου.
Και οι αισθήσεις μειώνονται.
Μόνο η όραση μένει.
Και η αφή.
Για να βλέπω τα αόρατα.
Οπως τον αέρα, μέσα από τα κόκκαλά μου.
Μέσα από την ανατριχίλα μου.
Δημιουργείται το γοητευτικό χάραγμα του χαμόγελου.
Ίπταμαι. Ταξιδεύω.

Σ' ένα μονοπάτι που έχω πατήσει τόσες φορές.
Αυτή όμως, είναι τόσο διαφορετικό.
Κάτι έχει αλλάξει τους τελευταίους μήνες.
Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς.
Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω ως κάτι άλλο εκτός από απλοποίηση.
Οι εικόνες που βλέπω, άλλες από αυτές που αισθάνομαι.
Οι αισθήσεις λίγες, λιτές και εύχερες προς αποσαφήνηση.
Ζωγραφιές, χρώματα, σχήματα, λέξεις.
Σαν ταινίες που χορεύουν ολόγυρα μου.
Τις δέχομαι, τις απορρίπτω.
Και χάνομαι σ ' ένα ρυθμό που τόσα χρόνια δεν έχω συναντήσει παρόμοιο.

Κι αυτοί εκεί.
Ανάμεσα σε ζεύγη οθονών με ενα ρολόι από κάτω.
6 και κάτι.
Δε μπορώ να διακρίνω.
Κι αναρωτιέμαι.
Πόσος χρόνος καταναλώνεται ανάμεσα στις οθόνες;
Πόσος;
Σίγουρα πολύς.
Σίγουρα σημαντικός.
Χρόνος ενασχόλησης με κάτι άλλο.
Πάει χαμένος.
Χαμένος...
Χαμένος προς αξιοποίηση.
Για τον καθένα διαφορετική.
Για τον καθένα πολύτιμη.
Κρίση της σπατάλης του χρόνου.
Ειρωνία...

Και συνεχίζω το ταξίδι μου.
Ανάμεσα σε πρόσωπα που η ταχύτητά μου με καθιστά ανίκανο να ξεχωρίσω.
Μια θολούρα.
Η απλή ύπαρξή τους που αρκεί.
Περίεργο το ότι νιώθω το ίδιο με αυτό προ 4-5 ημερών.
Το ακριβές του τότε.
Το ίδιο όταν μου χαμογελούσαν τα μικρά έργα τέχνης στο πέρασμά μου.
Αυτά που ελάχιστοι προσέχουν.
Αυτά που χόρευαν μαζί μου στο μαγικό τσιφτετέλι.
Που ήταν συνένοχοι και συνεργάτες της στιγμής.
Της απλοποίησης.
Που δυστυχώς πρέπει να λάβει ένα θανατηφόρο τέλος.
Για να λήξει το ταξίδι.
Και να αρχίσει το καινούριο.
25 λεπτά.
Περίπου.
Τόσο σύντομα.
Τόσο... αυτο...κάτι.

Πειραιάς - Κάτω Πατήσια
γεννήθηκε 11/7/2007, περπάτησε 15/7/2007

Βλέμματα

Τι κι αν σ' αντίκρυσα κι ανταλλάξαμε βλέμματα οικιότητας;
Ήσουν απέναντι στο βαγόνι και κανείς ανάμεσά μας.
Τι κι αν το βλέμμα απέστρεψες όταν αναγνώρισα τον τρόμο σου;
Τι κι αν ο τρόμος αυτός είναι και δικός μου;
Τρόμος που τρέφεται από τη μοναξιά κι η δίαιτα δεν πιάνει.
Χαζά παρασκευάσματα τον άνθρωπο δεν αντικαθιστούν.
Τον άνθρωπο που θέλεις να ξεζουμίζεις κάθε φορά που αναπνέεις.
Τι αν το νιώσαμε κι οι δυο;
Κι ας υποκρινόμαστε πως αμέριμνα, έξω κοιτάμε.
Κάθε μέρα παστίτσιο;
Θέλω και λίγα μακαρόνια.
Κι αν θελήσω (κάτι)...
Μη φοβάσαι.
Θα το πω.

Σκόρπια μικρο-μαζέματα όρασης -1

Φώτα

Σημεία ύπαρξης ανθρώπων.
Σημεία περάσματος ανθρώπων.
Σημεία ανίκανα να δηλώσουν το παρόν.
Και το είναι.

Διαδρομές

Ωρες στο δρόμο.
Μέρα και νύχτα.
Διαδρομές με παρακάμψεις.
Αναγκαστικές κι ευχάριστες.
Τα μάτια καρφωμένα έξω.
Και οι κουρτίνες να μαρτυρούν τη διαφορά.

Όταν η στεριά συνάντησε τη θάλασσα

Πολύχρωμες λωρίδες φωτιάς.
Μαστιγώνουν τον υγρό καθρέφτη.
Κι οι πυγολαμπίδες περνούν μέσα τους.
Τακτικά ανά δυάδες.

Μια μικρή-μικρή ιστορία

Το αγόρι τρέχει, τρέχει και πέφτει.
Αρχίζει κλαίει, σηκώνεται και τρέχει.
Το αγόρι μεγάλωσε και συνεχίζει να τρέχει.
Τρέχει και τρέχει, σκοντάφτει και πέφτει.
Και εκεί μένει.

Μάτια προδότες

Σκληρός, αυστηρός και λιγομίλητος.
Το μυαλό του καλπάζει συνεχώς σε κρυφούς προβληματισμούς.
Μόνο τα μάτια του προδίδουν στιγμές συγκίνησης.
Του το μετέφερε εκείνη.
Κι αυτός στον ένα του το γιο.
Όσα χρόνια και να πέρασαν,
όσα χρόνια και να περάσουν,
η αναφορά σε λέξεις κλειδιά που δείχνουν εκείνη
κάνουν τα μάτια του προδότες.
Γίνονται αστραπιαία γατίσια,
μ'αυτό το μελί-γκρίζο χρώμα τους,
ανάμεσα σε κόκκινα δρομάκια.
Λάμπουν ανοιχτά κάτω από το φόβο της φυγής ενός δακρύου.
Και το ξερό σύντομο βήξιμο, καθαρισμός του λαιμού.
Γιατί ξέρει ότι αν μιλήσει δε θα βγει άχνα.
Άραγε να το έχει παρατηρήσει κανείς;
Αυτό που μετέφερε στο γιο του.
Αυτό που του μετέφερε εκείνη.

Κόψε ράψε. Όπως θες.

Μη σηκωθείς από το γεμάτο ιδρώτα κρεβάτι σου.
Κράτα τα μάτια ανοιχτά προς το ταβάνι.
Κράτα τις στερνές εικόνες του ονείρου.
Και μες τη ζάλη του απογευματινού σου ύπνου σκέψου.

Σκέψου και μπλέξε όνειρο με πραγματικότητα.
Άλλαξε γεγονότα, πρόσωπα, μέρη.
Φτιάξε τη δική σου ιστορία όπως θες.
Όπως δε μπορείς σε μια φάση νηφαλιότητας.

Μη βλαστημάς τη μύγα που σε ξύπνησε.
Μην απορείς πως πέρασε τις σίτες.
Άσε το άρωμα του καφέ που λαχταράς στην κουζίνα.
Και τα τσιγάρα πάνω εκεί στο κομοδίνο.

Μονάχα κράτα τα μάτια ανοιχτά προς το ταβάνι.
Και ράψε λέξεις επάνω σε εικόνες.

Διακοπή διακοπών

Αν και σε διακοπές και μακρυά από υπολογιστές για καιρό, το σημειωματάριο στο τσαντάκι ήταν σωτήριο κατά φάσεις μικρής απομόνωσης και το χέρι μου έπιανε το στυλό χωρίς να το πάρω καν χαμπάρι. Αρκετά γράφτηκαν, αρκετά σβήστηκαν. Παραθέτω καλοκαιρινή γεύση.
Το νωρίς του μετά

Με τα ψιλά βότσαλα κολλημένα στο μάγουλό του
ατενίζει τη θάλασσα που χαιδεύει τις πατούσες του.
Τόσο γαλήνια,
με μια περίεργη υφή να δημιουργείται από τους μικρούς της χορούς.
Του θυμίζει το λάδι στο πιάτο με το νερό,
που έριχνε η μάνα του πριν χρόνια για να τον ξεματιάσει.
Όταν πίστευε.
Μάλλον ακόμα πιστεύει.
Αλλά δεν είναι σίγουρος σε τι.
Και δεν τον πολυνοιάζει.
Το μόνο που τον απασχολεί είναι τα άδεια μπουκάλια μπύρας που τον περιτριγυρίζουν.
Ο ήλιος που σηκώνεται πίσω από το μικρό νησάκι.
Το ελαφρύ αεράκι που γρατσουνίζει το αλατισμένο του δέρμα.
Κι ο πονοκέφαλος που τον τρυπάει.

Λεκές

Λεκές.
Ολοστρόγγυλος.
Με λίγες πιτσιλιές τριγύρω.
Βρώμικος.
Βρώμικος;
Ολοκάθαρος.
Συνηθισμένη παρεξήγηση.
Ότι τον περικυκλώνει είναι βρώμικο.
Ο λεκές αυτός είναι ολοκάθαρος.
Ο λεκές των δακρύων.
Αδύνατον να είναι βρώμικο ένα δάκρυ.
Είτε λύπης είτε χαράς.
Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσά τους.
Εκτός, ίσως, του χαμόγελου.

Waterlessness. Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.

Τρελό ξενέρωμα χθες βράδυ.
Και μεγάλος σημερινός προβληματισμός.
Ίσως ηλίθιος, αλλά απόλυτα δικαιολογημένος.
Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.
Φούσκωμα ποδηλάτου και βουρ στην παραλία.
Ένταση.
Κρύα η θάλασσα. Πολύ κρύα.
Ακριβώς όπως μου αρέσει.
Αλλιώς θα έκανα ντους στο σπίτι.
Ξάπλωμα στην παραλία.
Η μπλούζα στο κεφάλι και τα μάτια κλειστά.
Χαλάρωση.
Και τσουπ στο μυαλό μου τα λόγια του Ρεμπώ.
Μου τα έστειλε σε μήνυμα ο "παππούς" πριν μέρες.
Ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνει τη διάθεσή μου για προβληματισμό, αναζήτηση και δημιουργία.
Αν υπάρχουν αυτά τα τρία.
Αν έχω σχέση μ' αυτά τα τρία.
«Ένας ύπνος ολομέθυστος στην αμμουδιά, αυτό αξίζει, και τ’ άλλα είναι κουραφέξαλα.»


Αφιερωμένο σ' αυτούς που με καταλαβαίνουν. Ελπίζω να καταλαβαίνω κι εγώ. Τουλάχιστον έναν...

Απότομα

- Τι κάνεις ρε;
- Σκατά.
Άλλαξε η διάθεσή μου πολύ σήμερα.
Απότομα.
Μάλλον δεν κοιμήθηκα καλά.
Μάλλον σκέφτομαι πολύ.
Εσύ που είσαι χαμένος, ζεις;
- Ζω...
Απλά δεν πέθανα ακόμη.

Ξύπνημα

Ξύπνησε πάλι αργά.
Ανασηκώνεται στο κρεβάτι και τινάζει τα μαλλιά με τα χέρια της.
'Οπως κάθε πρωί.
Η μικρή της τελετή.
Σα να τινάζει την προηγούμενη μέρα από πάνω της.
Η τελετή έχει αλλοιωθεί.
Η αίσθηση κενού και το γρατσούνισμα στα ακροδάχτυλα του αριστερού χεριού μαρτυρούν τη βεβήλωση.
Η τελετή καταστρέφεται για πάντα.
Φρίττει.
Με τα χέρια στο κεφάλι της, μες στη νύστα και τη ζάλη, απορίες.
"Πότε κοιμήθηκα;"
"Τι έκανα πριν να κοιμηθώ;"
"Πόσο κοιμήθηκα;"
Εικόνες.
Εκείνη την ακολουθεί.
Αυτή ακολουθεί εκείνη.
Σε μέρη που δεν ξέρει.
Σε μέρη που ξέρει.
Το πρόσωπο εκείνης στο ένα εκατοστό από το δικό της.
Το χνώτο της παγωμένο.
"Να δείχνεις άσχημη, όσο άσχημη είναι η ψυχή σου."
Τρέμουλο.
Εκείνη.
Την είχε κάποτε γνωρίσει μα την ξέχασε.
Τη θυμήθηκε.
Κι εκείνη τη θυμήθηκε.

Όταν πέφτεις

Όταν πέφτεις ανοίγεις τα μάτια σου;
Ή δε θέλεις να δακρύσεις;
Όταν πέφτεις ανοίγεις τα χέρια σου;
Ή διαγράφεις ένα βέλος να σχίσεις τον αέρα;
Όταν πέφτεις φοβάσαι;
Ή οι ρυτίδες του χαμόγελου παχαίνουν;
Όταν πέφτεις είσαι γυμνός;
Ή φοράς κοστούμι και γραβάτα;
Οταν πέφτεις χαιδεύεις τα σύννεφα;
Ή τα χέρια σου απλώνεις προς τα κάτω;
Όταν πέφτεις...
Έπεσες...

Περίεργο

Περίεργη μέρα
Μάλλον περίεργη νύχτα.
Πέρασα ωραία
Αλλά μου άφησε ένα περίεργο συναίσθημα.
Ολιγόλεπτη συζήτηση πρώτη.
"Είσαι καλά;"
"Ναι ρε συ, μια χαρά!"
Ολιγόλεπτη συζήτηση δεύτερη.
...
Άσχετη με μένα, αλλά πολύ σχετική στην περιέργεια που αισθάνομαι.
Η περιέργεια μεγάλωσε.
Κατάλαβα τι είναι το περίεργο.
Κατάλαβα το συναίσθημα.
Δε μ ' αρέσει
Δε μου άρεσε εξαρχής.
Και άρχισε τόσο ωραία η βραδιά...
Μια φράση που δημιούργηθηκε στο μυαλό μου σε ανύποπτο χρόνο και χώρο νωρίτερα.
"Το πουλί που έχασε την στιγμή της αποδήμησης".
Δε μ' αρέσει
Αύριο θα το ξεπεράσω. Ίσως.
Αλλά το γράφω για να θυμάμαι.

Δε θέλω ν' ακούσω...

Πόρτα

Δυο άνθρωποι χωρισμένοι από ένα τραπέζι.
Καφέδες και τασάκι.
Τίποτα άλλο ανάμεσα τους.
Μόνο αυτά.
Αυτά;
Και το τείχος; Η πόρτα;
Σιωπή. Καμία επικοινωνία.
Εκείνη κοιτά το ταβάνι. Αυτός τον κόσμο καπνίζοντας.
Cannot establish connection...
Τουλάχιστον η πόρτα έχει και πόμολο...

Καθρέφτης

Ένα κομμάτι γυαλί, τίποτα άλλο.
Αλλά δεν βλέπεις μέσα του
αυτό που κρύβει
εκτός αν το χαράξεις, το πληγώσεις, το διαλύσεις.
Αξύριστο πρόσωπο
μαλλιά ακούρευτα και λιγδιασμένα
γραμμές κούρασης
μάτια...
Μάτια.
Κόκκινες θάλασσες με δυο βάρκες πνιγμένες
μέσα σε σκιά τρόμου και αϋπνίας
και δυο σταγόνες βροχής να την ξεπλένουν.
Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Τα κοίταξε τα μάτια της.
Και είδε αίμα.

Επανάληψη...

Εκατό χιλιόμετρα την ώρα με άμεση επιβράδυνση
Αέρας ανακυκλωμένος
Απόλυτη χαλάρωση, ύστερα από σφίξιμο του κορμιού
Και λίγος πόνος
Θα μου ξεριζωθεί η καρδιά, το αισθάνομαι
Επανάληψη... επανάληψη... επανάληψη...
Αυτό το φτάρνισμα με έχει ξεκωλιάσει

Αφιερωμένο στον Tsiou (ΧΑΧααχαχΑΧχαχααχκαησδφσκγα)

Αυτό το ποτό

Θα βγω... θα πάω στο κλαμπάκι το συνηθισμένο.
Θα βγω μόνος μου, δε θέλω άλλον μαζί μου.
Θα κάτσω στη γωνιά του μπαρ χωρίς να μιλήσω σε κανέναν.
Ούτε στον μπάρμαν. Δε χρειάζεται.
Ξέρει τι πίνω. Drambuie με πάγο και λίγο νερό.
Δε χρειάζεται να ακούσω κανέναν.
Ούτε τη μουσική. Την έχω ακούσει πολλάκις.
Από αυτή τη γωνιά θα τα βλέπω όλα.
Την παρέα στην οποία γιορτάζει κάποιος και έχουν μεθύσει, που φωνάζουν πολύ και κάνουν μαλακίες, χοροπηδώντας στο ρυθμό της μουσικής.
Το ζευγαράκι που χαμουρεύεται πάνω στο subwoofer, ενώ είναι στην καλύτερη φάση της σχέσης τους.
Το άλλο ζευγαράκι που θα προκύψει από το παιχνίδι που μόλις ξεκίνησε.
Τους μεγαλύτερους, ολίγον μεθυσμένους, τύπους στο μπαρ που πιάνουνε κουβέντα με τον μπάρμαν, με τους δίπλα και γενικά με όποιον είναι σε ακτίνα συζήτησης.
Τους χορευτές που έχουν ιδρώσει, μπας και τους προσέξει κάποιος.
Τους χορευτές που γουστάρουν και χορεύουν για την πάρτη τους.
Τον dj με τα ακουστικά στα αυτιά και τα κερασμένα σφηνάκια που πάνε πέρα δώθε.
Την κλασσική χαζογκόμενα, που τους κοιτάζει όλους αλλά αποφεύγει τους πάντες.
Τους πολύ μεθυσμένους από την προηγούμενη παρέα που τρέχουν να ξεράσουν στην τουαλέτα, με κάποιον να τρέχει από πίσω τους.
Όλα θα τα δω.
Αλλά αυτό το ποτό, θα το πιώ μόνος μου.
Θα το τελειώσω... και θα φύγω...
Αλλά δε θα βγω σήμερα... ίσως αύριο...