Λεκές

Λεκές.
Ολοστρόγγυλος.
Με λίγες πιτσιλιές τριγύρω.
Βρώμικος.
Βρώμικος;
Ολοκάθαρος.
Συνηθισμένη παρεξήγηση.
Ότι τον περικυκλώνει είναι βρώμικο.
Ο λεκές αυτός είναι ολοκάθαρος.
Ο λεκές των δακρύων.
Αδύνατον να είναι βρώμικο ένα δάκρυ.
Είτε λύπης είτε χαράς.
Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσά τους.
Εκτός, ίσως, του χαμόγελου.

Waterlessness. Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.

Τρελό ξενέρωμα χθες βράδυ.
Και μεγάλος σημερινός προβληματισμός.
Ίσως ηλίθιος, αλλά απόλυτα δικαιολογημένος.
Απόπειρα ξελαμπικαρίσματος.
Φούσκωμα ποδηλάτου και βουρ στην παραλία.
Ένταση.
Κρύα η θάλασσα. Πολύ κρύα.
Ακριβώς όπως μου αρέσει.
Αλλιώς θα έκανα ντους στο σπίτι.
Ξάπλωμα στην παραλία.
Η μπλούζα στο κεφάλι και τα μάτια κλειστά.
Χαλάρωση.
Και τσουπ στο μυαλό μου τα λόγια του Ρεμπώ.
Μου τα έστειλε σε μήνυμα ο "παππούς" πριν μέρες.
Ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που καταλαβαίνει.
Καταλαβαίνει τη διάθεσή μου για προβληματισμό, αναζήτηση και δημιουργία.
Αν υπάρχουν αυτά τα τρία.
Αν έχω σχέση μ' αυτά τα τρία.
«Ένας ύπνος ολομέθυστος στην αμμουδιά, αυτό αξίζει, και τ’ άλλα είναι κουραφέξαλα.»


Αφιερωμένο σ' αυτούς που με καταλαβαίνουν. Ελπίζω να καταλαβαίνω κι εγώ. Τουλάχιστον έναν...

Απότομα

- Τι κάνεις ρε;
- Σκατά.
Άλλαξε η διάθεσή μου πολύ σήμερα.
Απότομα.
Μάλλον δεν κοιμήθηκα καλά.
Μάλλον σκέφτομαι πολύ.
Εσύ που είσαι χαμένος, ζεις;
- Ζω...
Απλά δεν πέθανα ακόμη.

Ξύπνημα

Ξύπνησε πάλι αργά.
Ανασηκώνεται στο κρεβάτι και τινάζει τα μαλλιά με τα χέρια της.
'Οπως κάθε πρωί.
Η μικρή της τελετή.
Σα να τινάζει την προηγούμενη μέρα από πάνω της.
Η τελετή έχει αλλοιωθεί.
Η αίσθηση κενού και το γρατσούνισμα στα ακροδάχτυλα του αριστερού χεριού μαρτυρούν τη βεβήλωση.
Η τελετή καταστρέφεται για πάντα.
Φρίττει.
Με τα χέρια στο κεφάλι της, μες στη νύστα και τη ζάλη, απορίες.
"Πότε κοιμήθηκα;"
"Τι έκανα πριν να κοιμηθώ;"
"Πόσο κοιμήθηκα;"
Εικόνες.
Εκείνη την ακολουθεί.
Αυτή ακολουθεί εκείνη.
Σε μέρη που δεν ξέρει.
Σε μέρη που ξέρει.
Το πρόσωπο εκείνης στο ένα εκατοστό από το δικό της.
Το χνώτο της παγωμένο.
"Να δείχνεις άσχημη, όσο άσχημη είναι η ψυχή σου."
Τρέμουλο.
Εκείνη.
Την είχε κάποτε γνωρίσει μα την ξέχασε.
Τη θυμήθηκε.
Κι εκείνη τη θυμήθηκε.

Όταν πέφτεις

Όταν πέφτεις ανοίγεις τα μάτια σου;
Ή δε θέλεις να δακρύσεις;
Όταν πέφτεις ανοίγεις τα χέρια σου;
Ή διαγράφεις ένα βέλος να σχίσεις τον αέρα;
Όταν πέφτεις φοβάσαι;
Ή οι ρυτίδες του χαμόγελου παχαίνουν;
Όταν πέφτεις είσαι γυμνός;
Ή φοράς κοστούμι και γραβάτα;
Οταν πέφτεις χαιδεύεις τα σύννεφα;
Ή τα χέρια σου απλώνεις προς τα κάτω;
Όταν πέφτεις...
Έπεσες...

Περίεργο

Περίεργη μέρα
Μάλλον περίεργη νύχτα.
Πέρασα ωραία
Αλλά μου άφησε ένα περίεργο συναίσθημα.
Ολιγόλεπτη συζήτηση πρώτη.
"Είσαι καλά;"
"Ναι ρε συ, μια χαρά!"
Ολιγόλεπτη συζήτηση δεύτερη.
...
Άσχετη με μένα, αλλά πολύ σχετική στην περιέργεια που αισθάνομαι.
Η περιέργεια μεγάλωσε.
Κατάλαβα τι είναι το περίεργο.
Κατάλαβα το συναίσθημα.
Δε μ ' αρέσει
Δε μου άρεσε εξαρχής.
Και άρχισε τόσο ωραία η βραδιά...
Μια φράση που δημιούργηθηκε στο μυαλό μου σε ανύποπτο χρόνο και χώρο νωρίτερα.
"Το πουλί που έχασε την στιγμή της αποδήμησης".
Δε μ' αρέσει
Αύριο θα το ξεπεράσω. Ίσως.
Αλλά το γράφω για να θυμάμαι.

Δε θέλω ν' ακούσω...

Πόρτα

Δυο άνθρωποι χωρισμένοι από ένα τραπέζι.
Καφέδες και τασάκι.
Τίποτα άλλο ανάμεσα τους.
Μόνο αυτά.
Αυτά;
Και το τείχος; Η πόρτα;
Σιωπή. Καμία επικοινωνία.
Εκείνη κοιτά το ταβάνι. Αυτός τον κόσμο καπνίζοντας.
Cannot establish connection...
Τουλάχιστον η πόρτα έχει και πόμολο...

Καθρέφτης

Ένα κομμάτι γυαλί, τίποτα άλλο.
Αλλά δεν βλέπεις μέσα του
αυτό που κρύβει
εκτός αν το χαράξεις, το πληγώσεις, το διαλύσεις.
Αξύριστο πρόσωπο
μαλλιά ακούρευτα και λιγδιασμένα
γραμμές κούρασης
μάτια...
Μάτια.
Κόκκινες θάλασσες με δυο βάρκες πνιγμένες
μέσα σε σκιά τρόμου και αϋπνίας
και δυο σταγόνες βροχής να την ξεπλένουν.
Λένε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής.
Τα κοίταξε τα μάτια της.
Και είδε αίμα.

Επανάληψη...

Εκατό χιλιόμετρα την ώρα με άμεση επιβράδυνση
Αέρας ανακυκλωμένος
Απόλυτη χαλάρωση, ύστερα από σφίξιμο του κορμιού
Και λίγος πόνος
Θα μου ξεριζωθεί η καρδιά, το αισθάνομαι
Επανάληψη... επανάληψη... επανάληψη...
Αυτό το φτάρνισμα με έχει ξεκωλιάσει

Αφιερωμένο στον Tsiou (ΧΑΧααχαχΑΧχαχααχκαησδφσκγα)

Αυτό το ποτό

Θα βγω... θα πάω στο κλαμπάκι το συνηθισμένο.
Θα βγω μόνος μου, δε θέλω άλλον μαζί μου.
Θα κάτσω στη γωνιά του μπαρ χωρίς να μιλήσω σε κανέναν.
Ούτε στον μπάρμαν. Δε χρειάζεται.
Ξέρει τι πίνω. Drambuie με πάγο και λίγο νερό.
Δε χρειάζεται να ακούσω κανέναν.
Ούτε τη μουσική. Την έχω ακούσει πολλάκις.
Από αυτή τη γωνιά θα τα βλέπω όλα.
Την παρέα στην οποία γιορτάζει κάποιος και έχουν μεθύσει, που φωνάζουν πολύ και κάνουν μαλακίες, χοροπηδώντας στο ρυθμό της μουσικής.
Το ζευγαράκι που χαμουρεύεται πάνω στο subwoofer, ενώ είναι στην καλύτερη φάση της σχέσης τους.
Το άλλο ζευγαράκι που θα προκύψει από το παιχνίδι που μόλις ξεκίνησε.
Τους μεγαλύτερους, ολίγον μεθυσμένους, τύπους στο μπαρ που πιάνουνε κουβέντα με τον μπάρμαν, με τους δίπλα και γενικά με όποιον είναι σε ακτίνα συζήτησης.
Τους χορευτές που έχουν ιδρώσει, μπας και τους προσέξει κάποιος.
Τους χορευτές που γουστάρουν και χορεύουν για την πάρτη τους.
Τον dj με τα ακουστικά στα αυτιά και τα κερασμένα σφηνάκια που πάνε πέρα δώθε.
Την κλασσική χαζογκόμενα, που τους κοιτάζει όλους αλλά αποφεύγει τους πάντες.
Τους πολύ μεθυσμένους από την προηγούμενη παρέα που τρέχουν να ξεράσουν στην τουαλέτα, με κάποιον να τρέχει από πίσω τους.
Όλα θα τα δω.
Αλλά αυτό το ποτό, θα το πιώ μόνος μου.
Θα το τελειώσω... και θα φύγω...
Αλλά δε θα βγω σήμερα... ίσως αύριο...